အခန်း (၅၂၂)

မော့ချူး အပေါ်ထားရှိခဲ့သော သူတို့၏ ယခင်သဘောထားကို ပြန်သတိရလိုက်သောအခါ လူတိုင်း မျက်နှာမရဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ယခင်က သူတို့ကိုယ်သူတို့ စီနီယာများအဖြစ် အလွန်ဂုဏ်ယူနေခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ မော့ချူးကဲ့သို့ ပါရမီရှင်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဖယ်ထုတ်ကာ လူကို ရုပ်ရည်ဖြင့် တိုင်းတာဆုံးဖြတ်သည့် အကျင့်ဆိုးကို ကျူးလွန်ခဲ့မိ‌ပြီဟု တွေးမိကြသည်။

အကယ်၍သာ ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုသာ မရှိခဲ့ပါလျှင် သူတို့အားလုံးသည် ဤပုလဲလေးတစ်လုံးကို လျစ်လျူရှုမိခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍သာ ထိုသို့သာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့ပါက ဤအဘိုးကြီးများ၏ မျက်နှာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဖတ်ဆယ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် အံ့အားသင့်ခြင်းတို့ဖြင့်… သူတို့၏ အကြည့်များသည် မော့ချူးထံသို့ မရောက်ရှိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့၏အကြည့်များအလယ်တွင် မော့ချူးသည် ထိုနေရာ၌ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။ လက်ရှိခေတ် အမျိုးသမီးများ၏ စိတ်တိုင်းကျ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးနှင့်မတူဘဲ ဤမိန်းကလေးငယ်လေးသည် လူတို့အား တောင်တန်းများထဲမှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော မြက်ပင်လေးတစ်ပင်နှင့် ပိုတူသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လန်းပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အလှနှင့် ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုရနံ့သည် သင်းပျံ့ငြားသော်လည်း လျစ်လျူရှု၍မရနိုင်ပေ။

"မြင်လား? မင်းထက်သာတဲ့သူ အမြဲရှိတယ်လို့ ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောသားပဲ" မော့ချူးက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ အရှင်သူမြတ် စုယွမ်က လှည့်လာပြီး ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ ပခုံးကို အားဖြင့်ပုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ "အခု နားလည်ပြီလား?"

အမ်… ဤနှစ်ယောက်၏ ပုံစံသည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးလွန်းနေသည် မဟုတ်လား။ မော့ချူး သာမက အခြားသော ဆေးပညာရှင်များကပါ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။ သူတို့သည် ထိုနှစ်ယောက်အား အကဲခတ်နေဟန်ရှိသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ တုံ့ပြန်မှုက သူတို့အား အဖြေကို လျင်မြန်စွာ ပေးခဲ့သည်။ မူလက မောက်မာနေခဲ့သော ကောင်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငြိမ့်ပြပြီးနောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဆရာ"

… ဆရာ?

ဤစကားလုံးနှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ခန်းမထဲသို့ ဗြောက်အိုးတွဲတစ်တွဲကို ပစ်ချလိုက်ပြီး မီးရှို့လိုက်ကာ ဗြောက်အိုးများ မရပ်မနား ပေါက်ကွဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အရှင်သူမြတ်… အရှင်သူမြတ် စုယွမ်…" အံ့အားသင့်နေသော ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးက ပါးစပ်ဟကာ တံတွေးကို အားနှင့်မျိုချလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသောစကားလုံးများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ရှဲ့ချွန်ရှီးက ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်လား?"

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်သည် အမြဲတစေ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိကာ သူ့ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ဆုံရခြင်းသည်ပင် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူက ရုတ်တရက်ကြီး တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံလိုက်ပြီး ထိုသူမှာ မဟူရာသမု‌ဒ္ဒရာ ဂလက်ဆီမှ နာမည်ကျော် လူငယ်ပါရမီရှင် ရှဲ့ချွန်ရှီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ဤသည်မှာ သတင်းတစ်ပုဒ်ပင်! ကြီးမားသော သတင်းကြီးတစ်ပုဒ်ပင်!

ထိုအခါမှသာ မော့ချူးသည် နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နှစ်တစ်ရာကျော်ကြာ ညီလာခံသို့ မတက်ရောက်ခဲ့သော အရှင်သူမြတ် စုယွမ် သည် ယနေ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ သူသည် မူလကတည်းက သူ့တပည့်ကို အားပေးထောက်ခံရန်အတွက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ချွန်ရှီး၊ ဤကောင်လေး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မောက်မာနေသည်လဲက အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။ ကြည့်ပါဦး၊ သူ့တွင် ဉာဏ် အစွမ်းနှင့် နောက်ခံအင်အားတို့ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသာ ယခုထက်ပို၍ မောက်မာခဲ့လျှင်ပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်တယ်"

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤမေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲမသွားဘဲ ထိုနှစ်ဦး၏ ဆရာတပည့်ဆိုသည်ကို ဖော်ထုတ်ပြခဲ့သည်။ သူက ရှဲ့ချွန်ရှီး ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ ဆေးကုသမှုဘက်မှာရှိတဲ့ အရည်အချင်းက မဆိုးပါဘူး။ သူ့ရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားက အရမ်းဆိုးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ လေးစားမှုမရှိတာပဲ!"

"ဒါပေမဲ့…"

ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ် သူ့အကြည့်သည် မော့ချူးထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူမအား အားပေးသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မော့ချူးနဲ့ တွေ့ပြီး နံရံကို ဝင်တိုက်မိသလိုဖြစ်သွားတာလည်း မဆိုးပါဘူး"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ချွန်ရှီးက ငြင်းဆိုခြင်းမပြုသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။ သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ ငုံ့ထားလိုက်သည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သူ့ဘေးရှိ ဆေးပညာရှင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူတို့အများစုသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နာမည်ကြီးခဲ့သော ဆရာဝန်ကြီးများဖြစ်သည်ကို သိထားရမည်။ သူတို့၏ အရည်အချင်းဖြစ်စေ၊ အတွေ့အကြုံဖြစ်စေ၊ ဂလက်ဆီတိုင်းတွင် အကောင်းဆုံးများထဲမှ ပါဝင်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် အရွယ်မရောက်သေးသော ဂျူနီယာနှစ်ဦးထံ အရှုံးပေးနေရသည်။ မနာလိုစိတ်များ မပြည့်နှက်ဘဲ နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မျိုးဆက်တိုင်းတွင် အရည်အချင်းရှိသူများ ပေါ်ထွက်လာစမြဲပင်။

"ဟေ့!"

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ချွန်ရှီးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး မော့ချူးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ, ငါ… ငါ အရင်က မင်းကို အထင်လွဲခဲ့တယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်"

နောက်ဆုံးစကားလုံးသုံးလုံးမှာ မကြည်မလင်ဖြစ်နေသော်လည်း မော့ချူးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားလိုက်ရပြီး သူမနှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အလိုလိုကွေးတက်သွားသည်။

ကောင်းလိုက်တာ! ဒီနတ်ဆိုးလို ကောင်စုတ်လေးက နည်းနည်းတော့ အသိတရားရှိပုံရပါရဲ့။

မော့ချူး၏ အနည်းငယ်ပြုံးနေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ နှလုံးသားသည် ပေါ့ပါးသွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ မအီမသာဖြစ်နေမှုများလည်း အတော်အတန် လျော့ပါးသွားသည်။ သူက မေးကို အနည်းငယ်မော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့၊ နင်ယူလာတဲ့ဆေးကို ငါ့ကိုကြည့်ဖို့ ထုတ်ပေး"

နောက်ဆုံးတွင် မော့ချူးက သူ့အား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံလိုက်သောအခါ ဤလူသည် ချက်ချင်း ယခင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

မော့ချူးက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

"ဟေ့၊ တစ်ခုခုပြောလေ၊ မင်း…"

"ငါ့နာမည် မော့ချူး"

"…"

ထိုမိန်းကလေး၏ ဖြူစင်ကြည်လင်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသောအခါ ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ လေသံသည် အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မော့ချူး ပေါ့! နာမည်ကောင်းရှိတာ ဘာများထူးခြားလို့လဲ?"

"မော့… မော့ချူး၊ ဟုတ်ပြီလား?"

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်သည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေရင်း ထိုနှစ်ယောက်၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ"

မော့ချူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခလုတ်ခုံ ထဲမှ ဆေးဖက်ဝင်ဝိုင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပုလင်းအဖုံးကို ဖယ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝိုင်၏ ကြွယ်ဝသောရနံ့သည် ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားသည်။ မူလက ပြုံးနေခဲ့သော အရှင်သူမြတ် စုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မပြောင်းလဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက မော့ချူးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သမီးလေး လာ ဒါကို ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ခွင့်ပေး"

"… ဟုတ်ကဲ့"

မော့ချူးသည် တစ်ခဏမျှ ကြောင်ငေးသွားပြီးနောက် ဆေးဖက်ဝင်ဝိုင်ကို ချက်ချင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်သည် ၎င်းကို ဂရုတစိုက်ယူပြီး ဆေးဖက်ဝင်ဝိုင်ကို အချိန်အတော်ကြာ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ သေချာစွာ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

သူ့ဘေးတွင်ရှိသော ရှဲ့ချွန်ရှီးက ၎င်းထဲတွင်ပါဝင်သော ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါက ဝံပုလွေ ဘယ်ရီ သစ်သီး၊ ပိုင်ရှု ထင်းရှူးပင်နဲ့ ယွီပိုင်ရှန့် တို့နဲ့ လုပ်ထားတာ, ဟုတ်တယ်မလား?"

"ဟုတ်တယ်"

မော့ချူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေး၏ အရည်အချင်းများသည် အတော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းကြောင်း သူမ ဝန်ခံရပေမည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် ထိုထဲမှ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ့ဘေးရှိ ဆေးပညာရှင်အနည်းငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားနေကြသည်ကို သူ မမြင်ဘူးလား။ နောက်ဆုံးတွင် ရှဲ့ချွန်ရှီးက အဖြေကို တစ်ခါတည်း ပေးလိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလှသည်။ ၎င်းသည် အနက်ရောင်နှင့် အနီရောင်တို့ ရောယှက်နေသည်။ ဒါကို အရောင်ခြယ်ဆေးခွက်ပြား နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။

"ဒါ… ငါ မြည်းကြည့်လို့ရမလား?"

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော မေးခွန်းကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ယခုအချိန်အထိ ဂလက်ဆီအတွင်းရှိ ဆေးပညာရှင်များ၏ အဆင့်အတန်းသည် အမြဲတစေ အလွန်မြင့်မားခဲ့သည်။ ဆေးကို မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် စမ်းသပ်သည့်ကိစ္စမျိုးသည် လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အများစုသည် ဆေးကိုဖန်တီး၊ ဘေးကင်းရေး စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်ပြီးနောက် အခကြေးငွေဖြင့် စေတနာ့ဝန်ထမ်းများ စုဆောင်းလေ့ရှိသည်။ သူတို့သည် ဆေး၏အာနိသင်ကို ပိုမိုစမ်းသပ်ရန်အတွက် စေတနာ့ဝန်ထမ်းများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ကြသည်။

"ရပါတယ်" မော့ချူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အရှင်သူမြတ် စုယွမ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူက မော့ချူး၏ ပုလင်းထဲမှ ဆေးဖက်ဝင်ဝိုင်ကို သူ့ဘေးရှိ ကျောက်စိမ်းပုလင်းအလွတ်တစ်ခုထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းမော့ပြီး သောက်တော့မည်အပြုတွင် ရှဲ့ချွန်ရှီးက သူ့ကိုတားလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဒီလိုမလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်…"

အခြားသူများကလည်း အရှင်သူမြတ် စုယွမ်ကို သဘောမတူသည့်အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့" ဒါကိုမြင်သောအခါ မော့ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ သူမထုတ်ပေးလိုက်သည်မှာ ဆေးဖက်ဝင်ဝိုင်ဖြစ်ပြီး အဆိပ်မဟုတ်ပေ။

ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေဖို့ လိုအပ်လို့လား။

"ဒီ စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင်ကို အများကြီးမသောက်သရွေ့တော့ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး"

မော့ချူး၏ လေသံထဲမှ အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှဲ့ချွန်ရှီး တစ်ချက် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အရှင်သူမြတ် စုယွမ်သည် အခွင့်အရေးကိုယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ့ကိုဝန်းရံနေသောလူများသည် အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အသက်ပင်ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြပေ။

ဤဆေးဖက်ဝင်ဝိုင်၏ အာနိသင်ကို ခံစားမိသည့်အလား အရှင်သူမြတ် စုယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာကြပြီး သူစကားပြောလာမည့်အချိန်ကို အသက်အောင့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဒီဆေးဝိုင်… အရသာတော်တော်ကောင်းတယ်။ အနံ့လည်းတော်တော်ကောင်းတယ်။ နောက်ထပ်ရှိသေးလား?" နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း အရှင်သူမြတ် စုယွမ်သည် အလွန်စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာသည် အတိတ်ကိုပြန်တမ်းတနေဟန်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ ဤကဲ့သို့ပြောလိုက်သောအခါ လူတိုင်းနီးပါး ချော်လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

သောက်ကျိုးနည်း!

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်၊ ခင်ဗျား… ခုနက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့များ လူစားလဲခံလိုက်ရတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့နားတွေ တစ်ခုခုမှားနေတာလား။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်မှားမှုတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေရတာလဲ။

"ရှိပါသေးတယ်"

မော့ချူးက ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ပုလင်း ထပ်ပေးပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ!"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အရှင်သူမြတ် စုယွမ်၏ အပြုံးသည် ပိုမိုနူးညံ့သွားသည်။

"ချန်းပိုင်က မင်းကို သူ့တပည့်အဖြစ်ရထားတာ တကယ်ကံကောင်းတာပဲ။ တခြားဟာတွေထား သူ စားဖို့သောက်ဖို့တော့ လုံလောက်သွားပြီ!"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မော့ချူး၏ မျက်လုံးများသည် အရောင်တောက်လာသည်။

"အရှင်က ဆရာ ချန်းပိုင်ကို သိတာလား?"

"ဟားဟား!"

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်က ပြုံးလျက်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သိတာပေါ့။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါတို့တစ်တွေ ဂလက်ဆီအသီးသီးက မှော်ဒေသ တွေကို အတူတူသွားခဲ့ကြသေးတယ်!"

ချန်းပိုင်သာ မပြောခဲ့လျှင် သူသည် ဤလူငယ်လေးနှစ်ယောက်အား မျက်နှာပူစေရန်အတွက် ယနေ့ ဤနေရာသို့ အထူးတလည် ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

မော့ချူးသည်လည်း ဤအကြောင်းကို တွေးမိပြီး သူမနှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ အရှင်သူမြတ် ချန်းပိုင်သည် များများစားစား မပြောတတ်သော်လည်း သူ၏ဂရုစိုက်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သူ၏လုပ်ရပ်များတွင် အမြဲတစေ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

"အမ် ငါလည်း မြည်းကြည့်လို့ရမလား?"

ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ အကြည့်သည်လည်း မော့ချူး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ရတာပေါ့" မော့ချူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒီကောင်လေးသည် စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် သီးမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင်ကို သောက်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများသည် မမှေးစင်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှဲ့ချွန်ရှီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒါ… ဒီ စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင်ထဲက အညစ်အကြေးတွေက အနည်းဆုံး ၅% ထက်နည်းတယ်!"

ဆေးပညာရှင်များအတွက်မူ ထုတ်လုပ်လိုက်သောဆေးတွင် အညစ်အကြေးပမာဏတစ်ခု အမြဲပါဝင်လေ့ရှိသည်။ အညစ်အကြေးများကို ၁၀၀% ဖယ်ရှားရန်မှာ လုံးဝနီးပါး မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤအညစ်အကြေးများ စုပုံလာခြင်းသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆေးပညာရှင်အားလုံးတွင် အညစ်အကြေးပမာဏကို လျှော့ချရန်ဟူသော ဘုံဆွေးနွေးစရာခေါင်းစဉ်တစ်ခု ရှိကြသည်။

သို့သော် ဤအချက်သည် ပြောသလောက် လုပ်ရန်မလွယ်ကူပေ။

သူကိုယ်တိုင် အရင်းအမြစ်ကိုခြေရာခံပြီး လုပ်ဆောင်လျှင်ပင် ဆေးထဲမှ အညစ်အကြေးပမာဏကို ၇% ထိသာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်စံပြဖြစ်သော ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု ဖြစ်နေနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် မော့ချူး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင်ကို သောက်လိုက်သောအခါ ရှဲ့ချွန်ရှီးသည် အတွင်းမှ သန့်စင်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်ခဲ့ပြီး အညစ်အကြေးပမာဏမှာ လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်အောင်ပင် နည်းပါးလှသည်။

ဘာ?

ဤစကားများထွက်လာသောအခါ သူ့ဘေးရှိ ဆေးပညာရှင်များသည် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဤသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ အညစ်အကြေးများကို ၅% နှင့်အောက်တွင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းသည် သူတို့၏ အမြင်တွင် မဖြစ်နိုင်သော မစ်ရှင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခုမူ အမှန်တကယ် အောင်မြင်ခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့ပြီ။

"မဆိုးဘူး"

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ မော့ချူးကို ကြည့်နေသော အကြည့်သည် ကျေနပ်မှုနှင့် အားပေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းလုပ်တဲ့ ဝိညာဉ်အစားအစာကို ငါ အရင်က မြည်းဖူးတယ်။ ဒီဆေးဝိုင်နဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် အထဲက အညစ်အကြေးပမာဏက ၂% ထက်မပိုဘူး!"

ရှဲ့ချွန်ရှီး ပြောသော ၅% သည် ရှိနေသော ဆေးပညာရှင်များအပေါ် ဗုံးတစ်လုံးကြဲချလိုက်သကဲ့သို့ လုံလောက်ပါက အရှင်သူမြတ် စုယွမ်၏ စကားများသည် သူတို့အပေါ် ဗုံးတစ်သေတ္တာလုံး ကြဲချလိုက်ခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။ ထိုစကားသည် သူတို့၏ဝိညာဉ်များကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားစေလုနီးပါးပင်။

… ၂% ထက်နည်းသည်။

ဒါက ဘယ်လိုသဘောတရားမျိုးလဲ?

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် မော့ချူး ပြုလုပ်သော စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင် တို့သည် စားသုံးရန် လုံးဝ ဘေးကင်းသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

"သမီးလေး ကြိုးစားပါ"

အရှင်သူမြတ် စုယွမ်က မော့ချူး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့လေသံသည် အားပေးမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းဖန်တီးလိုက်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင်က မကြုံစဖူး ထွန်းလင်းတောက်ပမှုတစ်ခုနဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်!"

ဤရိုးရှင်းသော မှတ်ချက်စကားသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

သူတို့ရှေ့မှ ကျက်သရေရှိသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားက မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤမိန်းကလေးငယ် မော့ချူးသည် သူတို့ကို ကျော်လွန်သွားရုံသာမက ဆေးပညာနယ်ပယ်တွင် လမ်းသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်လား။