အခန်း (၅၂၃)

ညီလာခံ၏ ပထမနေ့တွင် အထင်ပေါ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ အရှင်သူမြတ် စုယွမ်မှလွဲ၍ ဤမိန်းကလေး မော့ချူး သာဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ညီလာခံအပြီးတွင် လူတိုင်းက သူမကို အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်ဟု မဆိုလို ဘယ်ရပါ့မလဲ။ ဆေးပညာနယ်ပယ်တွင် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် မကြားစဖူးသော သတင်းကြီးဖြစ်သည်ကို သိထားရပေမည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဒီလုပ်ရပ်တစ်ခုတည်းကပင် ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံး၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် အစီအစဉ်များကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤအရာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်... ဒါက အလွန်ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် မော့ချူးသည် ပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ယခင်နေ့ကနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က ငြင်းပယ်မှုနှင့် အေးစက်မှုတို့မှာ နံနက်ခင်းမှ မြူခိုးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ လေတိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအစား အနည်းငယ် လေးစားတန်ဖိုးထားသော အကြည့်များနှင့် စိုးရိမ်မှုပါသော ကြိုဆိုမှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အားကောင်းသော စွမ်းအားသည် အကောင်းဆုံး ဝင်ခွင့်ကတ်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရလိမ့်မည်။

အစပိုင်းက သံသယများမှ အခု အရေးပါလာခြင်းသို့ ရောက်ရှိရန် တစ်ရက်သာ ကုန်လွန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မော့ချူး၏ တည်ရှိမှုကို မည်သူမျှ အထင်သေးဝံ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူမက မနေ့က ပေးခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင် တစ်ပုလင်းကို တက်ရောက်လာသော ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူအားလုံးနီးပါး မြည်းစမ်းခဲ့ကြပြီး တူညီသော ကောက်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုအတွင်းမှ အညစ်အကြေးပါဝင်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ၂% ထက် နည်းပါးနေသည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းကို အခြေခံ၍ပင် မည်သူမျှ ဒီကောင်မလေး၏ အောင်မြင်မှုများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ ဖလှယ်ရေးတွေ့ဆုံပွဲက မော့ချူးကို ထူးခြားစွာ သက်သောင့်သက်သာရှိစေခဲ့သည်... သို့သော်လည်း တစ်ခုတည်းသော ကျန်ရစ်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှာ သူမ၏ရှေ့မှ ဒီလူပင် ဖြစ်သည်။

"ဟို... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" မထိန်းနိုင်တော့သည့်အဆုံးတွင် မော့ချူးက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမနောက်မှ လိုက်လာသော ရှဲ့ချွန်ရှီးက အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်က ဘေးရှိ စင်အရှည်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ထိုပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကောက်ကိုင်ဟန်ပြုကာ အလေးအနက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

"ကြည့်မနေနဲ့တော့။ အဲ့ဒါ ပုလင်းအလွတ်"

မော့ချူးက မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ သူမက ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ ပခုံးကို ထိုးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ပြောစမ်းပါဦး၊ ရှင် ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ရှဲ့ချွန်ရှီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူမ မသိခဲ့‌ပေ။ သူက မနေ့က တောင်းပန်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေခဲ့သည်။ ယနေ့အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေပြီး သူမ ပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ဒီလူက တမင်ဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ သူမနောက်သို့ အမြဲလိုက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ဒီလိုနှင့်ပင် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မော့ချူး၏ နှစ်ချက်ထိုးတာကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ရှဲ့ချွန်ရှီး ပခုံးများက အနည်းငယ် တုန်သွားခဲ့သည်။

သူ လက်ထဲမှ ပုလင်းအလွတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပုလင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဗလာဖြစ်နေသည်။ သူ တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူက ခေါင်းပြန်လှည့်လာသည်။ သူ၏အကြည့်က မျက်နှာကြက်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး လေသံမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေလျက်..

"ဟို... နင်က စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာလည်း ချက်တတ်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ငါ..."

“အော်”

ရှဲ့ချွန်ရှီး စကားမဆုံးခင်မှာပင် မော့ချူးက နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါလုပ်ထားတဲ့ ကော်ပြန့်လိပ်ပဲ။ မြည်းကြည့်မလား"

သူမက သက်ပြင်းဖွဖွချလိုက်ပြီး ခလုတ်ခုံထဲမှ ကော်ပြန့်လိပ်တစ်ပန်းကန်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ဘက်သို့ လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

မော့ချူး၏ လက်ထဲမှ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။ သူက ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး အတွင်းမှ ကော်ပြန့်လိပ်တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူက ကော်ပြန့်လိပ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ခါနီးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက ကော်ပြန့်လိပ်ကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်လိုစားရမှာလဲ။ အပြင်က အခွံကို ခွာရမှာလား"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက မော့ချူးကို နားမလည်သော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အေးစက်ချင်ယောင်ဆောင်တတ်တဲ့ ကောင်လေးမှာ မသိနားမလည်ဖြစ်နေချိန်တွင် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

"မလိုဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ စားလိုက်"

မော့ချူးက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူမက တစ်ခုကို အသာလှမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

အင်း... ခလုတ်ခုံ ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ကော်ပြန့်လိပ်၏ အပြင်လွှာမှာ ကြွပ်ရွသော အသားအရေ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အတွင်းမှ အစာသွတ်မှာလည်း မွှေးကြိုင်လတ်ဆတ်နေသည်။ ဒီ့ထက် ပို၍ အရသာရှိနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ယခင်က မြည်းစမ်းဖူးသော်လည်း မော့ချူးမှာ သူမ၏ လက်ရာဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အောင်နိုင်ခံလိုက်ရတာကို မရှောင်လွှဲ နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ စားနေရင်း မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုကို လုံးဝ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပါ။

"ဟူး..." အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ မလာခင် အာဟာရဆေးတောင့်များ စားသုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ရှဲ့ချွန်ရှီးမှာ မော့ချူး၏ ပျော်ရွှင်ခံစားနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဆာလောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အစာအိမ်ကလည်း ဟာနေသလို ခံစားရပြီး တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူက ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ထဲမှ ကော်ပြန့်လိပ်မှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူကို တံတွေးမျိုချချင်စိတ်ပေါက်စေသော သင်းပျံ့သည့်ရနံ့တစ်ခု ရှိနေသည်။

ရှဲ့ချွန်ရှီးက ကော်ပြန့်လိပ်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဝါးလိုက်သည်။ မကြာမီပင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားပြီး တောက်ပသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ?!

တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်မျှသာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ ဝါးနေသည့် အရှိန်က ရုတ်တရက် မြန်လာခဲ့သည်။ သူက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ အရသာခံအဖုများကို ဂရုတစိုက် မြည်းစမ်းခံစားနေရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ ကြွပ်ရွပြီး လတ်ဆတ်သော ရနံ့များက အတူတကွ ရောယှက်နေသဖြင့် သူက ပါးစပ်ထဲမှ အစာကို မျိုချပစ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ့ပါးစပ်ထဲမှ ရနံ့များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် ရှဲ့ချွန်ရှီးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မော့ချူး လက်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော ကော်ပြန့်လိပ်များကို တံတွေးများကျလုမတတ် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

မော့ချူးက ပန်းကန်ကို ရက်ရောစွာ ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရော့၊ စား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။ သူက မော့ချူး ကို အနည်းငယ် မာနကြီးသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... နင်က ဒီလောက် စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူလို့ ငါမသိခဲ့ဘူး"

မော့ချူး၏ ရယ်ချင်စိတ်က မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ ကော်ပြန့်လိပ်နှစ်ခု ပေးကမ်းခြင်းကို ကြင်နာသော အပြုအမူဟု သတ်မှတ်ကြသည်လော။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေကြသော်လည်း ကော်ပြန့်လိပ်များကို ကိုက်ဖွင့်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် အတွင်းမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့က ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုအနံ့ကို လုံးဝ တားဆီး၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် တက်ရောက်လာသော ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူအများစုမှာ ထက်မြက်သော အာရုံများ ရှိကြသဖြင့် ခဏအကြာတွင် လူအများ၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်မိသည်။

'ဘာကို ကြည့်နေကြတာလဲ?!'

ဒါကိုမြင်သောအခါ ရှဲ့ချွန်ရှီးက ခေါင်းကို အေးစက်စွာ လှည့်လိုက်မိသည်။ သူက လှုပ်ရှားရန်အပြုတွင် ရှိနေကြသော လူအုပ်ကို တွန်းလှန်ဖယ်ရှားရန် သူ၏ ပုံမှန် မာနကြီးပြီး အေးစက်သော အကြည့်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အကြည့်နှင့် သိသာစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်မှာ သူ၏ စားသောက်နှုန်းကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မော့ချူးက ဘေးမှ တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်...

ရှဲ့ချွန်ရှီး ဆိုသည့် ဒီလူမှာ သူကောင်းမျိုးနွယ် မိသားစုမှ ဖြစ်သင့်သည်။ ဒါကို သူ၏ အစားအသောက်စားသောက်သည့် အမူအကျင့်များမှ မြင်နိုင်သည်။

သူက ပို၍ မြန်မြန်စားနေသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ကျက်သရေရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ပိုရှားပါးသည်မှာ သူက ကော်ပြန့်လိပ်များကို ဝါးနေစဉ် အကြွင်းအကျန် မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝါးသည့်အသံကပင် အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ အကယ်၍ မော့ချူး၏ အကြားအာရုံ မကောင်းခဲ့ပါက သူမ ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မော့ချူး အစောပိုင်းက ထုတ်ယူခဲ့သော ပန်းကန်မှာ သိပ်မကြီးလှပေ။ ပန်းကန်ထဲတွင် ကော်ပြန့်လိပ် လေး၊ ငါးခုသာ ပါရှိသဖြင့် ဒီလူက လျင်မြန်စွာ စားသောက်ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။

သူ၏ အရသာခံအဖုများကို ကျေနပ်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ အမူအရာက ပို၍ နူးညံ့လာသည်။ သူက မော့ချူးကို ပြုံးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေအကုန်လုံး နင်ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာလား"

မော့ချူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။"အင်း..."

ရှဲ့ချွန်ရှီးက ခေါင်းလှည့်ပြီး အနေရခက်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အင်း၊ အရသာက တော်တော်ကောင်းတယ်။ နင်ကလည်း... မဆိုးပါဘူး"

ဤမာနကြီးသော ကောင်လေးအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချီးကျူးသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်က ပထမဆုံး ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင်ပါးပါးလေး ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒီအမူအရာကို မြင်ပြီး မော့ချူး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဒါဆို... နောက်ထပ် လိုချင်သေးလား"

"လိုချင်တယ်" ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ချွန်ရှီးက မာနကြီးသော ပုံစံမှ ချက်ချင်း ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး မော့ချူးကို သေချာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မော့ချူး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများက သူမကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စနောက်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြကြောင်း သူမ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ ဖျော်ဖြေမှုက သူမကို အကောင်းဆုံး အဖြေပေးခဲ့သည်။ ကြည့်ပါဦး... ဒီလူ၏ တုံ့ပြန်မှုက သူမ မရပ်တန့်နိုင်လောက်အောင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေသည်။

"ရတာပေါ့၊ ဒါဆို ကော်ပြန့်လိပ်ပဲ စားမလား ဒါမှမဟုတ်..."

မော့ချူး၏ စကားမဆုံးခင် အခြားသူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံက အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ မစ္စ မော့ချူး လား ခင်ဗျာ"

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ မော့ချူး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ဆုံးကြယ်သီးကိုပင် စနစ်တကျ တပ်ထားသည်။ သူမက အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိုသို့သောလူမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရှင် ဘယ်သူလဲ သိခွင့်ရှိမလား..."

"လက်ထောက် ယန်လား" ထိုသူ မဖြေခင်မှာပင် ရှဲ့ချွန်ရှီးက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က မော့ချူး၏ ကိုယ်လုံးကို ကာလိုက်မိသည်။

"ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

"မင်္ဂလာပါ၊ သခင်လေး ရှဲ့" ယန်ကျင့်က ရှဲ့ချွန်ရှီးကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ဂရုတစိုက် တိုင်းတာထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ စံနှုန်းများတွင် အနည်းငယ် တင်းမာမှုရှိနေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က မစ္စ မော့ချူးကို လာရှာတာပါ"

"ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တော့" ရှဲ့ချွန်ရှီး၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားမှာ ဒီဖလှယ်ရေးတွေ့ဆုံပွဲကို ဝင်ခွင့်မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား။ ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်တာလဲ"