အခန်း (၅၂၅)

သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သောအခါ မော့ချူး၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်များက ပန်းကန်ပြားပေါ်မှ ပူနွေးနေသော ပေါက်စီတစ်လုံးကို လှမ်းယူနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုပေါက်စီကို ပါးစပ်ထဲသို့ သဘာဝကျကျ ထည့်လိုက်ပြီး တစ်ကိုက်ကြီးကြီး ကိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။

အိုး၊ ဒီအရသာက သိပ်ကောင်းတာပဲ။

မော့ချူး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ပေါက်စီ၏ ပွင့်လင်းလုနီးပါးဖြစ်နေသော အခွံကို ကိုက်ဖောက်လိုက်သည်နှင့် အတွင်းမှ အရည်များသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ထိုအရည်များသည် သူမ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖြည့်တင်းသွားပြီး ကြွယ်ဝသော လတ်ဆတ်သည့်ရနံ့က သူမ၏ အရသာခံအဖုများပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားရာ သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ပူနွေးသော အရည်များကို ပေါက်စီထဲမှ စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းတစ်လျှောက် လျှောဆင်းသွားသည်။ ထိုအရသာ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ရနံ့များက လွှမ်းခြုံနေသည်။

မူလက ဖောင်းကားနေသော ပေါက်စီသည် ယခုအခါတွင် တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားသည်။ ပွင့်‌အာ နေသော ပေါက်စီအခွံသည် အဆာများအပေါ်တွင် တွဲကျနေသည်။

သူမ နောက်တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်သည်။ အရည်များ ဆုံးရှုံးသွားသော အဆာသည် ခြောက်သွေ့နေပုံမရပေ။ ထိုအစား အဆာသည် အရည်များနှင့် ရနံ့အားလုံးကို မထင်မှတ်ဘဲ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဂျုံနံ့သင်းသင်းလေး ရောစပ်နေသော ပေါက်စီအခွံကို ပါးစပ်ထဲတွင် သေချာစွာ ဝါးလိုက်သောအခါ အရသာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

"ဂလု" မော့ချူး၏ နစ်မျောနေသော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ချွင်ရှီးသည် တံတွေးကို မမျိုချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အရမ်းမွှေးတာပဲ။

သူ၏ လက်သည် ပန်းကန်ပြားပေါ်ရှိ ပူနွေးသော ပေါက်စီကို မသိစိတ်အရ ထိမိသောအခါ ရှဲ့ချွင်ရှီး သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူ ခုနက ဘာလုပ်နေတာလဲ။

သူက ယန် မိသားစုက အရူးအကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အစားအသောက်ဘက်ကို ရောက်သွားရတာလဲ။

"စိတ်မပူနဲ့၊ စားသာစား" ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိတ်ပျက်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်သောအခါ မော့ချူးသည် သူမ ပါးစပ်ထဲရှိ ပေါက်စီကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ သူမက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က အခု ကောင်းကင်ဘုံကိစ္စတွေကို စိတ်ပူနေရင်တောင်မှ အချိန်တန်ရင် လုပ်ချင်တာကို လုပ်ရမှာပဲ။ ဒီအခိုက်အတန့်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ရှဲ့ချွင်ရှီး မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် ထိုစကားမှာ အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မော့ချူး၊ မင်းရဲ့လက်တွေ…" သို့သော် သူ၏ အကြည့်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ အစပိုင်းတွင် အထင်ကြီးလေးစားနေသော အမူအရာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ အသံထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

အသံကို ကြားသောအခါ မော့ချူး လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဝတ်စုံသည် အလွန်တောက်ပသော ဆီများပေကျံနေသည့် လက်ရာတစ်ခုဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြန့်နေသော နှင်းဖြူရောင် မြေပြင်ပေါ်တွင် အဆီများသော အညစ်အကြေးပုံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ သိသိသာသာပင် ထင်ရှားနေသည်။

ပေါက်စီစားပြီးနောက် ဆီများပေကျံနေသော သူမ၏ လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မော့ချူးသည် ကြောင်အစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို လျင်မြန်စွာ ရုတ်သိမ်းပြီး သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ထားလိုက်သည်။

"ဒါကိုတော့ နင့်ကို အကုန်ပေးမယ်"

သို့သော် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကိုင်ထားသော ပန်းကန်ပြားကိုမူ ရှေ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့"

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ရှဲ့ချွင်ရှီးသည် ထိုအရာအားလုံးကို မငြင်းဆန်ဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။

......

အစပိုင်းတွင် သူသည် ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် အချိန်များသည် ခက်ခဲစွာ ကုန်ဆုံးရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယနေ့၏ ဖလှယ်တွေ့ဆုံပွဲသည် ပြီးဆုံးသွားသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ယန်ကျင့်သည် အပြင်ဘက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ထွက်ပေါက်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် ပိတ်ဆို့ခံထားရသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ဘာမှမပြောရဲကြပေ။ သူတို့သည် သခင်လေး ယန်၏ နာမည်ကို ယခင်က ကြားဖူးကြပုံရသောကြောင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ မော့ချူး ထွက်လာခဲ့သည်။

"သခင်မလေး မော့ချူး၊ ဒီဘက်ကို ကြွပါ" သူမ တံခါးအပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျင့်၏ ပုံရိပ်သည် သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ စကားများသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တိုတုတ်လှသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

သူမ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်မှန်း သိသောကြောင့် မော့ချူး ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ သခင်လေး ယန် ဖိတ်ကြားထားတဲ့သူက သခင်မလေး မော့ချူး တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အတူတူလိုက်လို့ မရလောက်ဘူးထင်တယ်" သူမ၏ နောက်တွင် ရှိနေသော ရှဲ့ချွင်ရှီးနှင့် ကျုံးဝမ်တို့သည်လည်း အတူတူ လိုက်လာကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းရုံရှိသေးသည်မှာပင် ယန်ကျင့်က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

သူ၏ စကားများသည် အလွန်ရှင်းလင်းသော်လည်း တက်ရောက်နေသူတိုင်းသည် သူ၏ စကားများထဲမှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ကြသည်။

"ဘာလို့လဲ။ မင်းတို့က မော့ချူးကို ဘာလို့ရှာနေတာလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ တကယ်လို့များ…" ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ယန်ကျင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ရှိ အဆင့် ၉ ကျွမ်းကျင်သူလေးဦးသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် မော့ချူး ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ပြင်ဆင်ပေးထားသော ယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မော့ချူးသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူနေသည်။ မကြာမီပင် သူတို့သည် သူတို့၏ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"လာပါ၊ အထဲကို ကြွပါ" မောင်းနှင်ခြင်းယာဉ်သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးကို ယန်ကျင့်က ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

မော့ချူး အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ လွတ်နေပြီး သန့်ရှင်းနေသော အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်သည် သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျောခိုင်းထားသည်။

"သခင်လေး ယန်၊ သခင်မလေး မော့ချူး ရောက်ပါပြီ"

ယန်ကျင့်သည် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤစကားများသည် သူ၏ ရှေ့မှ လူသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သံသယကင်းကင်းဖြင့် ဖော်ပြနေသည်။

"သိပြီ။ မင်း အရင်သွားလို့ရပြီ" ရုတ်တရက် ကြည်လင်သော အမျိုးသားအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျင့် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ထိုလူသည် သူ၏ အောက်ရှိ ဝှီးလ်ချဲကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာခဲ့သည်။

"...မင်းက မော့ချူးလား"

အခန်းသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး လွတ်နေသည်။ ဘေးဘက်အားလုံးတွင် အထူး ပွင့်လင်းသော မှန်များ တပ်ဆင်ထားသည်။ နေရောင်ခြည်သည် အပြင်ဘက်မှ ဖြာကျလာပြီး ယန်ယိယန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

မော့ချူးသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျယ်သွားအောင် မဖွင့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ယခင်က လူတိုင်းကို ပါးစပ်ပိတ်ထားစေသော ဤ 'အရူး' ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ကြမ်းတမ်း၊ ကြီးစိုးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ… မော့ချူးသည် ဆင်တူသော နာမဝိသေသနများ အားလုံးကို ခန့်မှန်းခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ တွေ့ဆုံလိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကွဲလွဲနေခဲ့သည်။

ဤလူသည် ရှေးခေတ် ပညာရှင်တစ်ဦးနှယ်ပင် အလွန် သိမ်မွေ့လှသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့၊ ကျက်သရေရှိသော စိတ်နေသဘောထားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ထို့အပြင် သူတွင် ချောမောသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ ရှိပြီး ရှဲ့ချွင်ရှီး ပြောခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်သော အရူးနှင့် လုံးဝ ဆက်စပ်၍မရနိုင်ပေ။

"မင်းက ကြည့်ရ မဆိုးဘူးပဲ" ရုတ်တရက် ယန်ယိယန် စကားပြောလိုက်သည်။

"အင်း…" မော့ချူး သည် မှင်တက်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ။ ရှင်လည်း အရမ်း ကြည့်ကောင်းပါတယ်"

"ငါ သိတယ်" ယန်ယိယန်သည် နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မော့ချူး မှင်တက်သွားသည်။ "ဟီးဟီး… တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဘာဆက်ပြောရမလဲ မသိတော့ဘူး"

"ထိုင်" ယခုလေးတင်က အကြောင်းအရာကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူသည် မော့ချူးကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ယခု ဝှီးလ်ချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း ထိုအရာသည် လေပြေကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသော သူ၏ အရှိန်အဝါကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ"

မော့ချူး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီနေ့ မင်းကို ဒီကို ဖိတ်ခေါ်တာက ငါ့ခြေထောက်တွေကို ကြည့်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ထားလို့ပဲ"

''မျှော်လင့်တယ်' ဆိုတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။'

'ရှင်က ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းနေတာပဲ။'

ဤစကားများမှပင် မော့ချူးသည် ဤလူ၏ သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်အောက်တွင် သူ၏ အရိုးထဲ၌ ဝှက်ထားသော ထူထဲသည့် မာနကြီးမှုတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူသည် အရာအားလုံးကို အဆင်သင့်ရယူတတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် သူ၏ ဖြူစင်ပြီး ချောမောသော စိတ်နေသဘောထားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မည်သူမျှ ဒေါသမထွက်နိုင်ကြပေ။

"ကျွန်မ မကုနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ယိယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး မော့ချူး၏ အကြည့်သည် ယန်ယိယန်၏ ခြေထောက်ဆီသို့ ရွှေ့သွားသည်။

"မကုနိုင်ဘူးလား" နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူ၏ သိမ်မွေ့သော စိတ်နေသဘောထားသည် ပို၍ ထင်ရှားလာသော်လည်း သူပြောသော စကားများမှာမူ အလွန် ကွဲပြားလှသည်။

"အရေးမကြီးပါဘူး။ မကုနိုင်ရင် အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းကုပေါ့။ ငါ့မှာ အချိန်အများကြီး ရှိတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မော့ချူး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်… သူပြောပုံအရ သူမ မကုသနိုင်ပါက သူသည် သူမကို အတင်းအကျပ် နေခိုင်းရန် ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။

"ငါ မင်းကို ယုံတယ်" ယန်ယိယန်သည် မော့ချူး၏ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော မျက်နှာအမူအရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ စားပွဲကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

"နျဥ်ကျန့်ဟိုင်ရဲ့ နှစ်အတော်ကြာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ခြေထောက်တောင် ကုသပြီးတော့ ပျောက်သွားသေးတာပဲ၊ ငါ့ခြေထောက်ကတော့ ပြောစရာမလိုပါဘူး"

"ကျွန်မ အရင် ကြည့်လို့ရမလား"

"ရတာပေါ့"

ယန်ယိယန်သည် သူ့ဝှီးလ်ချဲကို ရွှေ့လိုက်ပြီး မော့ချူး၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျင့်သည် ဘယ်နေကမှန်းမသိနိုင်ဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရိုသေသော အမူအရာဖြင့် ဒူးထောက်ပြီး ယန်ယိယန်၏ ဘောင်းဘီအောက်နားစကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် သူ၏ ခြေသလုံးနှစ်ဖက်သည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖြူဖျော့သော အသားအရေသည် ဤခြေထောက်နှစ်ချောင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ နေရောင်ခြည် မမြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်းကို ပြသနေသည်။ ကျုံ့လှီနေသော ကြွက်သားများသည် အတူတကွ လုံးထွေးနေပြီး အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ယန်ယိယန်သည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။ သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ ကုလို့ရနိုင်လား"

မော့ချူး အဖြေမပေးခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်မှောင်သည် ပို၍ ကြုတ်လာသည်။

"ရှင့်ခြေထောက်က ဒီဒဏ်ရာကို ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ"

အပြင်ဘက်တွင် ဒဏ်ရာများ မရှိသလို၊ အမာရွတ်များလည်း မရှိပေ… အရာအားလုံးသည် ရှင်းလင်းစွာ ပုံမှန်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များသည် မလှုပ်ရှားနိုင်ကြပေ။ ထို့အပြင် ထိုခြေထောက်တို့သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကျုံ့လှီလာနေသည်။

ဒါသည် သာမန်မေးခွန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ယန်ယိယန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ဒေါသနှင့် သွေးဆာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ၏ လက်ကြီးများသည် ဝှီးလ်ချဲ၏ ဘေးဘက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။ သူ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမေးခွန်းက… တားမြစ်ထားတယ်၊ လုံးဝမေးခွင့်မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူမှ မင်းကို မပြောဘူးလား"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ယန်ယိယန်သည် ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကြီးများသည် မော့ချူး၏ နူးညံ့သော လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ အားပြင်းစွာ ညှစ်လိုက်သည်။