အခန်း (၁၁၂)

တစ်ချိန်တည်းတွင် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဒါရိုက်တာလန်သည် လုနန်၏ မှတ်ချက်တစ်ခုတည်းက အခြေအနေကို မည်သို့ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်ကို တွေးကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထို ရှောင်လုတွင် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုအချို့ ရှိနေသည်။ ဟူမေ့သည် သူမနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒါရိုက်တာလန်၏ သမီး လီလီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဘာရယ်စရာရှိလို့လဲ"

သူမ၏ အစ်ကို လီခယ်ကလည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာလန်သည် ဖေး မိသားစုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ပြောပြရာ လီလီ၏ လုနန် အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။ သူမသည် လုနန် ရုပ်ရည်ချောမောသည်ကို သိပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အမေပြောစကားကို ကြားရသောအခါ လုနန် တွင် ကောင်းမွန်သော စရိုက်လက္ခဏာလည်း ရှိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး သူမကို ခင်မင်ထိုက်သော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် လီခယ်သည် ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါကာ သူ့အမေ၏ ခံစားချက်များကို ထပ်ဆင့်ပြောကြားလိုက်သည်။

"သူက လောကအကြောင်း နားလည်ပေမယ့် အဆိုးမြင်စိတ်မရှိဘူး၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းပေမယ့် အပြစ်ကင်းစင်နေတုန်းပဲ"

ဒါရိုက်တာလန်သည် သူမသား၏ အကဲဖြတ်မှုကို သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူက တကယ်ကို ချစ်ခင်စရာကောင်းပြီး ပါးနပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ ဖေးကျီအန်း ကံကောင်းတယ်"

လီလီသည် သူမ၏အမေနှင့် မောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အမေတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ"

လီခယ်သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဒါရိုက်တာလန်က လီလီ၏ နဖူးကို တို့လိုက်သည်။ "နင့်ကို စာပိုဖတ်ဖို့ ငါပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်က နားမထောင်ဘူး။ ရှန့်လန်က နောင်မှာ နင့်ဆီကနေ သင်ယူလို့မဖြစ်ဘူး။ သူက စာဖတ်ရတာကို ကြိုက်တယ်။ နင် သူ့ကို ရှောင်ဖန့်ကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းလို့ မရတော့ဘူး။ ကြားလား"

လီလီသည် သူမ၏ အမေကြောင့် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။

"မိန်းကလေးတစ်ယောက် စာသင်ရတာ ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ။ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရုံပဲလေ။ ကြည့်စမ်း၊ သမီး အခု ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေရတာပဲ မဟုတ်လား"

ဒါရိုက်တာလန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရတာ နင့်အဖေကြောင့်"

လီလီတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်များရှိသည်။ "ဟုတ်တယ်လေ၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမလားဆိုတာ နောက်ဆုံးမှာ သူ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေပေါ်မှာ မူတည်တာပဲ။ စာသင်ရတာ ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတောင် ဆိုင်းငံ့ထားတာပဲ"

ဒါရိုက်တာလန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အတွင်းစိတ်မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ သမီးသည် သူမသားထက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစော၍ မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူမငယ်စဉ်က နိုင်ငံသည် စစ်ပွဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် သူတို့၏သမီး ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမကို သူတို့၏ဇာတိမြို့တွင် ကြီးပြင်းရန် ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ငြိမ်းချမ်းရေးရပြီးနောက် သူမကို ပြန်ခေါ်လာသောအခါ ကလေး၏ အတွေးအခေါ်သည် သားယောက်ျားလေးများကို သမီးမိန်းကလေးများထက် တန်ဖိုးထားပြီး အမျိုးသမီးများ ပညာမသင်သင့်ဟူသော ရှေးရိုးအစဉ်အလာများဖြင့် ပုံသွင်းခံထားရသည်။ ဒါက သူမကို စာပေ၌ စိတ်မဝင်စားခြင်းနှင့် ရည်မှန်းချက်မရှိခြင်းသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။

အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသောကြောင့် သူတို့သည် သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ကြီးပြင်းစေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ သမီးသည် ပြောင်းလဲ၍မရသော သူတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး အရွယ်ရောက်နေသော်လည်း စာအနည်းငယ်သာ ဖတ်တတ်သည်။

သူတို့တွင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော ခင်ပွန်းတစ်ဦးကို သူမအတွက် ရှာပေးရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ သူမ ငြိမ်းချမ်းသောဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

ယခု သူမသမီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြောင်းလဲရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ မြေးမလေးကို ဒါကြောင့် နောက်ကျကျန်ရစ်စေရန် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ဒါရိုက်တာလန်သည် စိတ်ကိုတင်းကာ ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်က နင့်အဖေကို အားကိုးပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်သမီးက သူ့အဖေကို တစ်သက်လုံး အားကိုးနိုင်မှာလား"

လီလီ အရှက်ရသွားသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော်လည်း အကယ်၍ သူ့ကို သူမ၏အဖေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် လုံးဝမမီပေ။

လီလီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မေမေတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို သမီးအတွက် ရွေးပေးခဲ့လို့လေ၊ အခုကျတော့ သူ အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ညည်းနေကြတာ"

ထို့နောက် သူမသည် ပြတ်သားစွာ ငြင်းခုံလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ရှန့်လန်က နောင်မှာ သူ့အစ်ကိုနဲ့ ရှောင်ဖန့်ကို အားကိုးမှာပါ"

ဒါရိုက်တာလန်က သူမကို ရယ်မောလိုက်သည်။ "နင့်မှာလည်း မောင်ရှိတာပဲ၊ နင့်အစ်ကိုကို မေးကြည့်ပါလား သူက နင့်ကို ထောက်ပံ့မှာလားလို့"

လီလီသည် လီခယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ကောင်းသောစကားတစ်ခွန်းပြောရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လီခယ်သည် တည်ငြိမ်စွာ လီလီကို အလေးအနက်ထား၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မက အဖွားရဲ့ အရင်က စကားတွေကို အမြဲကိုးကားနေတာ မဟုတ်လား။ အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ သမီးက သွန်လိုက်တဲ့ရေနဲ့တူတယ်ဆိုတဲ့ ရှေးစကားရှိတယ်လေ။ ငါ့မှာ နောင်အနာဂတ်မှာ ထောက်ပံ့ရမယ့် ဇနီးနဲ့သမီး ရှိလာမှာ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုတော့ အားမကိုးနဲ့"

လီလီသည် ဒေါသထွက်ပြီး လီခယ်ကို စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

လီလီက စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်စကားတွေ ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှန့်လန်ကို စာသင်ခိုင်းဖို့ပဲ မဟုတ်လား"

"မေမေက လုနန်က ပါးနပ်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ သူ ဘယ်နှစ်တန်းအထိ ကျောင်းတက်ခဲ့လဲ။ မေမေ၊ ပြောပြပါလား"

ဒါရိုက်တာလန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် လုနန်၏ ပညာအရည်အချင်းကို အမှန်တကယ် မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် အစောပိုင်းက မေးမြန်းရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်လျှင် လီလီက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေတောင် မသိဘဲနဲ့ သူ့ကို ဥပမာပေးပြီး သမီးကို ဝေဖန်နေသေးတယ်။ သူက စာတစ်အုပ်မှ မဖတ်ဖူးဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဉာဏ်ကောင်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ဒါရိုက်တာလန်သည် သူမ၏ စိတ်ရှုပ်စရာသမီးကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စောင့်နေ၊ ငါ အခုဖုန်းဆက်လိုက်မယ်"

သူမသည် ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ ဝန်ထမ်းရေးရာဌာနသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ "ဟယ်လို၊ အဘိုးကြီး ကျန်း လား။ ကျွန်မ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖေးရဲ့ ဇနီး လုနန် အကြောင်း စုံစမ်းချင်လို့ပါ…"

လုနန်၏ ကိုယ်ရေးအထောက်အထား မှတ်တမ်းများသည် လျှို့ဝှက်သတင်းအချက်အလက်မဟုတ်ပေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒါရိုက်တာလန်ကဲ့သို့ အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးသည် သိခွင့်ရှိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ဒီမှာ စောင့်နေပါ့မယ်။ ဟုတ်တယ်၊ စောင့်နေပါ့မယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဘိုးကြီး ကျန်း"

ဖုန်းချပြီးနောက် ဒါရိုက်တာလန်သည် သူမ၏သမီးကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်နေလိုက်၊ စာသင်တာ အသုံးဝင်မဝင် မကြာခင် သိရလိမ့်မယ်"

လီလီနှင့် လီခယ်တို့သည် သူတို့၏ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကို ရပ်တန့်ကာ သူတို့၏အလုပ်များကို ချထားပြီး ဖုန်းလာမည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ဖုန်းမြည်လာသည်။

လီလီသည် ဒါရိုက်တာလန်ထက် ပိုမြန်ပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ စကားပြန်ရုပ်သိမ်းသွားမှာစိုးလို့"

ဒါရိုက်တာလန် မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟယ်လို၊ ဦးလေး ကျန်း၊ မေမေ ဒီမှာပဲ ရှိပါတယ်။ ပြောပါ၊ ကျွန်မ နားထောင်နေပါတယ်။ ဟုတ်ကဲ့၊ ပြောပြပါ"

အချိန်အတော်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် လီလီ၏ မေးရိုးသည် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြုတ်ကျသွားပြီး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဒါရိုက်တာလန်သည် ဘေးမှ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာတွေ ကြားလိုက်ရတာလဲ"

လီလီနှင့် ဒါရိုက်တာလန်တို့သည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်စွာဖြင့် အချင်းချင်းကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ကြသည်။

ဒါရိုက်တာလန်က ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။"ဒီကလေးနှယ်"

"ဟယ်လို၊ အဘိုးကြီး ကျန်း ကျွန်မပါ။ ထပ်ပြောပြလို့ရမလား။ အင်း၊ နားထောင်နေပါတယ်။ ဟုတ်ကဲ့၊ သူ့ရဲ့ပညာရေးအကြောင်းပဲ ပြောပြပါ"

"ရဲဘော် လုနန်က တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ရဲ့ သမိုင်းဌာနကနေ ဘွဲ့ရခဲ့တာပါ။ အထင်ကြီးစရာပဲ။ သူ့ရဲ့မှတ်တမ်းတွေအရ သူက ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကို ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်မှာပဲ ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျောင်းထွက်ခဲ့ပြီး မနှစ်ကမှ သူ့ရဲ့ပညာရေးကို အပြီးသတ်ခဲ့တယ်"

"ပြီးတော့…"

ဒါရိုက်တာလန်သည် နားထောင်ပြီးနောက် မှင်သက်သွားသည်။ သူမသည် လုနန် ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု သေချာပေါက်ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမတွင် ဤမျှမြင့်မားသော ပညာရေးအဆင့်အတန်းရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ ဒါက သူမကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လုနန်ကို မူလတန်းကျောင်းဆရာမဖြစ်ရန် အကြံပြုခဲ့ခြင်းသည် သူမ၏ အရည်အချင်းများကို အမှန်တကယ် လျှော့တွက်ရာရောက်သည်။

လုနန်သည် ဟူမေ့နှင့် မယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် သူမ၏ တန်ဖိုးကိုသာ လျော့ကျစေမည်ဖြစ်သည်။

လီခယ်သည် ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးနောက် သူ့အမေနှင့် အစ်မနှစ်ဦးစလုံး ပျော်ရွှင်သည့်ပုံစံ မပြသသည်ကို သတိပြုမိပြီး ၎င်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ပညာရေးအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ"

လီလီသည် စိတ်လွင့်နေပုံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက ပေကျင်းတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတယ်။ သူတို့ပြောတာတော့ သူက ဉာဏ်ကြီးရှင်တဲ့။ ကြည့်ရတာ စာသင်တာက တကယ်ကို အကျိုးရှိပုံပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့တယ်"

လီခယ် - "…" သူမစကား၏ ပထမပိုင်းသည် မှန်ကန်သော်လည်း နောက်ပိုင်းမှာမူ အနည်းငယ် မကိုက်ညီပေ။ သူတွင် အမှန်တကယ် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသော အစ်မတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

ဖေး မိသားစုအိမ်တွင်။

ဒါရိုက်တာလန်နှင့် အခြားသုံးဦး ထွက်သွားပြီးနောက် လုနန်သည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သည်။ ယနေ့တွင် သူမ၏ အေးဆေးသောနေ့ရက်များသည် တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာန၏ အလုပ်သို့ သွားရပေတော့မည်။

သူမသည် သူမ၏ ပျင်းရိသောဘဝ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူမ၏ မကြာမီရောက်ရှိလာတော့မည့် အလုပ်များသောဘဝကို သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံက ခေါ်လိုက်သည်။

"အန်တီဝူ၊ စာရောက်ပါတယ်"

လုနန် ထကာ တံခါးဝသို့ သွားလိုက်သည်။ စာပို့သမားသည် မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် သူမကို စာများပေးပြီးနောက် သူ့စက်ဘီးပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

စုစုပေါင်း စာနှစ်စောင်ရှိသည်- တစ်စောင်မှာ မြို့တော်မှဖြစ်ပြီး တစ်စောင်မှာ စစ်တပ်မှဖြစ်ကာ နှစ်စောင်စလုံးတွင် ပြန်ပို့ရန်လိပ်စာ မပါရှိပေ။

လုနန်၏ နှလုံးသားသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမသည် စစ်တပ်မှ တံဆိပ်တုံးပါသော စာကို ဦးစွာဖွင့်ဖောက်လိုက်ရာ အမှန်ပင် ဖေးကျီအန်းဆီမှ ဖြစ်နေသည်။

စာ၏အကြောင်းအရာသည် တိုတောင်းပြီး မလိုအပ်သောအသေးစိတ်များမပါဘဲ သူ ဘေးကင်းလုံခြုံကြောင်း အသိပေးသည့် မှတ်စုတစ်စောင်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူကောင်းမွန်ကြောင်းသာ ဖော်ပြပြီး မိသားစုကို စိတ်မပူရန် သို့မဟုတ် စာပြန်ရန်မလိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

စာလုံးရာပေါင်းများစွာကို အကြိမ်များစွာ ဖတ်ပြီးနောက် လုနန်သည် စာပြန်ရန် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို မကောက်ယူဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် မကြာသေးမီက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အကြောင်းအရာများကို ရင်ဖွင့်ရေးသားခဲ့သည်။ သို့သော် အပြီးသတ်ပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် လျော့ကျသွားပြီး ဤစာသည် ဘယ်တော့မှ ပို့ဖြစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမသည် စာကို စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲသို့ ဖြစ်သလို ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ ဖေးကျန့်ဆီမှ စာအိတ်ကို ဖွင့်ဖောက်လိုက်ရာ သတင်းကောင်းတစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဖေးကျန့် သည် စောစီးစွာ ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာနေပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ တွက်ချက်မှုများအရ သူသည် မကြာမီ စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

လုနန် - !?

ဖေးရှောင်ကျန့်သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူသည် ဘာမှ ဆူဆူညံညံ မရှိဘဲ ဘွဲ့ရခဲ့သည်။

တောင်တန်းများ အပြင်ဘက်တွင် ဖေးကျန့်သည် သူ့ခရီးဆောင်အိတ်နှင့်အတူ ကျေးလက်လမ်းပေါ်တွင် ခြေဆာဆာဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသည်။

သူ့အတွက် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူစီးလာသော ဘတ်စ်ကားသည် ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ ခရီးသွားသော ရွာသားများသည် ထိုကဲ့သို့သော ပြဿနာများကို မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စပယ်ယာထံမှ ငွေပြန်အမ်းရန် တောင်းဆိုကာ သူတို့၏ ပစ္စည်းများနှင့်အတူ အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ကြသည်။

ဖေးကျန့်သည် စပယ်ယာနှင့် ယာဉ်မောင်းတို့၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူသည် စစ်စခန်းသို့သွားသော ဘတ်စ်ကား၏ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်ကို ရွာသားများအား မေးမြန်းပြီးနောက် သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို မကာ သူတို့နောက်သို့ ခြေကျင်လိုက်ခဲ့ရသည်။

သူတို့လျှောက်လှမ်းနေစဉ် အဖွဲ့သည် တဖြည်းဖြည်း ကွဲသွားပြီး ဖေးကျန့် တစ်ယောက်တည်း လမ်းပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ရွာသားများပြောပြသော ခရီးဆုံးနေရာနှင့် ဆယ်မိုင်ခန့် ဝေးကွာနေသေးသည်။

ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည့်အချိန်တွင် သူသည် ရွှံ့ဗွက်တစ်ခုထဲသို့ ခြေချော်ကျကာ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားသည်။

ဖေးကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ကားတစ်စီး ပေါ်လာပါစေဟု ဆုတောင်းလိုက်သည်။

အတွေးများထဲ နစ်မြောနေစဉ် သူသည် ရုတ်တရက် အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော မြည်းလှည်းတစ်စီးကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့် - … ယခု ကားတစ်စီးအတွက် ဆုတောင်းလျှင် အကျိုးရှိဦးမည်လား။

မြည်းလှည်းသည် အံ့အားသင့်စရာပင်ဖြစ်သည်။ နီးကပ်လာသည်နှင့် သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်၊ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါတည်း လိုက်ပို့ပေးလို့ရမလား"

တောင်သူလယ်သမား အဘိုးကြီးတစ်ဦး လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ ဖေးကျန့် အံ့အားသင့်စွာပင် သူသည် မန်ဒရင်းစကားအချို့ ပြောခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်သည် အိတ်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ရုန်းကန်နေပြီး မောဟိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လယ်သမားသည် သူ့ကို ငြင်းပယ်ရန် စိတ်မမာနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"လူလေး၊ ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ။ အဘိုးတို့က ယွီရွှေ တပ်မဟာကို သွားမှာ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောမတူရင်တော့ လိုက်မပို့နိုင်ဘူး"

ဖေးကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီမှာတပ်စွဲထားတဲ့ စစ်တပ်ဆီကိုပါ၊ ရဲဘော်။ အဲ့ဒါ လမ်းကြုံလား"

လယ်သမားက ပြန်ဖြေသည်။ "ကံကောင်းချင်တော့ တို့တွေ သွားမယ့်လမ်းကြောင်းက အတူတူပဲ။ မင်း ပစ္စည်းတွေကို လှည်းပေါ်တင်ပြီး ခဏထိုင်လိုက်လို့ရတယ်။ လှည်းထဲမှာ ပညာတတ်လူငယ် ကျောင်းသူလေးတွေလည်း ပါတယ်"

ဖေးကျန့် သည် လှည်းပေါ်တွင် မိန်းကလေးအချို့ကို အစောပိုင်းက သတိပြုမိခဲ့သော်လည်း အနီးကပ် မကြည့်ခဲ့ပေ။ လယ်သမား၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် နေရာမယူပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကိုပဲ လှည်းပေါ်တင်ဖို့ လိုတာပါ"

လယ်သမားက ပြန်ပြောသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ တင်ထားလိုက်"

ဖေးကျန့် သည် သူ့ပစ္စည်းများကို မြည်းလှည်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးများ၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များကိုမူ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

"ဖေးကျန့်!?" လှည်းထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကိုမြင်၍ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်ပြီး လှည်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ငါတို့ သိကြလို့လား"

ဟူမုန့်က စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကျွန်မကို မမှတ်မိဘူးလား။ ကျွန်မက ဟူမုန့်လေ၊ ယဲ့ဟွေဟွေ့ရဲ့ ညီအစ်မဝမ်းကွဲလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်က ဝင်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့ကြတာ"

ယဲ့ဟွေဟွေ့၏ အမည်ကို ကြားသောအခါ ဖေးကျန့် သည် အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြစ်ကာ အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ဟယ်လို”

ထို့နောက် သူသည် သူ့ဘေးမှ တောင်သူဦးကြီးနှင့် ဆက်စကားပြောနေလိုက်သည်။

မြည်းလှည်းပေါ်မှ ပညာတတ်လူငယ်များသည် ဟူမုန့်၏ ဖေးကျန့် အပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုကို တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေကြသော်လည်း ဟူမုန့်ကမူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမအတွက်မူ ဖေးကျန့်သည် သူ့ညီအစ်ကိုအနည်းငယ်မှလွဲ၍ လူတိုင်းကို ထိုသို့သော အေးစက်မှုမျိုးဖြင့် ဆက်ဆံတတ်သည်။ သူသည် အခြားမည်သူ့ကိုမှ နွေးထွေးစွာ ပြုမူသည်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က သူ့ရန်ဘက်ဖြစ်သော ဟန်လုသည် အတိအကျဆိုရလျှင် ရန်သူမဟုတ်သေးပေ။ သူသည် ဖေးကျန့် နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖေးကျန့်သည် သူ့အဖေ၏ ဩဇာကို အားကိုး၍ ပြဿနာရှာတတ်သော ဟန်လုကို အထင်သေးသောကြောင့် သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ဟန်လု၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းမှုကို ပယ်ချခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟန်လုသည် ချစ်ရာမှ မုန်းသွားပြီး ဖေးကျန့် ၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ညီအစ်မဝမ်းကွဲ ယဲ့ဟွေဟွေ့ ရှိသေးသည်။ သူမသည် ဖေးကျန့်၏ နောက်သို့ အမြဲတကောက်ကောက်လိုက်နေသော်လည်း သူ့ထံမှ စကားအနည်းငယ်ထက် ပို၍ ပြောဆိုခွင့် မရခဲ့ပေ။