အခန်း (၁၁၄)

အန်တီဝူက တိတ်တဆိတ် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ပြလိုက်သည်။ "သူ နင့်ကို လွမ်းနေတာ"

လုနန် သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ရှောင်ကျန့်၊ မိသားစုက မင်းကို ဘယ်လောက်လွမ်းနေလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး"

"ရှောင်ဟွိုက်က မင်းအကြောင်းကို နေ့တိုင်းပြောနေတာ၊ သူ့အစ်ကိုကို ရှာချင်တယ်တဲ့။ သူက သူ့မုန့်တစ်ဝက်ကိုတောင် မင်းအတွက် ချန်ထားပေးတယ်"

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ခိုးစားလိုက်ပေမယ့်ပေါ့။

"ပြီးတော့ မင်းအဘွား ဝူကလည်း မင်းကို လွမ်းနေတာ။ သူက မင်းအတွက် စောင်အထူတစ်ထည် လုပ်ထားပေးတယ်၊ ဆောင်းတွင်းမှာ မင်းလာရင် ခြုံဖို့ စောင့်နေတာ"

"မင်းအဖေကလည်း မင်းကို လွမ်းနေတာပဲ။ သူ တာဝန်နဲ့ သွားနေပေမယ့် မင်းကို လာကြိုဖို့ လူလွှတ်ပေးခဲ့တယ်"

"အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ။ ငါလည်း မင်းကို လွမ်းနေတာ။ အဲ့နေ့ကပဲ အရသာရှိတဲ့ သစ်သီးတွေစားပြီး မင်းအတွက် ချန်ထားပေးဖို့ စဉ်းစားမိသေးတယ်။ ပြီးတော့ ဥယျာဉ်က... အဲ့ဥယျာဥ်ကို ဆောက်တုန်းက မင်းဒီမှာရှိနေရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ငါတွေးမိတယ်။ အိုး၊ ပြီးတော့ အဲ့နေ့က ဈေးထဲမှာ... ငါ အဲ့ဒါတွေအကုန်လုံးကို မွေးစားအမေကို ပြောပြထားတယ်။ မယုံရင် သူ့ကိုမေးကြည့်"

လုနန် စကားပြောနေစဉ် ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့လာသည်။ အန်တီဝူ က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်နေသည်။

သို့သော် သူမ နောက်ဆုံးစာကြောင်းအနည်းငယ်သို့ ရောက်သောအခါ ဖေးကျန့် သည် အန်တီဝူ ဘက်သို့ ခပ်တည်တည် မျက်နှာထားဖြင့် လှည့်သွားသည်။

"..."

အန်တီဝူက သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

အိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီနှစ်ယောက် မကြာခင်မှာ ရန်ပြန်ဖြစ်ကြတော့မှာ ထင်ရှားနေသည်။

လုနန် - ? ?

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူမက သူမ၏ မျက်နှာကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့မျက်နှာမှာ ဘာပေနေလို့လဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို အဲ့လို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ"

"မဟုတ်ဘူး"

ဖေးကျန့်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား မျက်နှာမှာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ကျွန်တော့် မျက်နှာမှာ ရှိနေတာ"

လုနန်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဖေးကျန့် ၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ချောမောပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ အိမ်ထဲမှာပဲ နေသောကြောင့် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်မှလွဲ၍ ထူးခြားမှုမရှိပေ။

"ဘာကြီးလဲ" လုနန်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် က ပြန်ဖြေသည်။ "စကားလုံးတစ်လုံး ရှိနေတယ်"

လုနန်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "စကားလုံးတစ်လုံး"

အန်တီဝူ က လုနန်ကို သတိထားရန် အသည်းအသန် လက်ဟန်ပြနေပြီး လုနန် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖေးကျန့် က လှောင်နေတာလား။

"ဟုတ်တယ်"

ဖေးကျန့် က အပြုံးတစ်ပွင့်ကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။ "စကားလုံးသုံးလုံး"

လုနန်သည် ထိုစကားလုံးသုံးလုံးက ဘာလဲဟု တုံးအစွာ မမေးခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က ထိုစကားတို့သည် ကောင်းသောစကားလုံးများ မဖြစ်နိုင်ဟု ပြောနေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖေးကျန့် က ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ကို ရှက်စရာပဲ"

လုနန် - "..."

သူမ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူက တော်တော်လေး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သိတတ်လှသည်။ သူ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် လည်သွားတာလဲ။

လုနန် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ရှူမှားသွားသည်။

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် ဒီလောက် လည်သွားရတာလဲ။ ငါတောင် နည်းနည်း အံ့ဩသွားတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ ဖေးကျန့် ဟုတ်ရဲ့လား"

ဖေးကျန့် - "..." ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အန်တီဝူသည် ဖေးကျန့် ၏ ဘေးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားနိုင်လုပွဲသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်စတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။

'အာ၊ ဒီ ရင်းနှီးနေတဲ့ မြင်ကွင်း။'

သားမက်ဖြစ်သူ အိမ်မှာမရှိဘဲ အန်တီဝူ တစ်ယောက်တည်းက ဒီပြဿနာရှာတတ်တဲ့ နှစ်ယောက်ကို ထိန်းနိုင်ပါ့မလား။

ထားလိုက်တော့၊ သူမ အခန်းပြန်ပြီး အိပ်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။

အန်တီဝူ ထွက်သွားတော့မည်။ ရှောင်ဟွိုက်သည် သူ့အမေကို တစ်လှည့်၊ သူ့အစ်ကိုကို တစ်လှည့်ကြည့်ပြီး အန်တီဝူ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲလိုက်သည်။

အန်တီဝူ က ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခွေးဖြူလေးနှင့်အတူ လုနန်နှင့် ဖေးကျန့် တို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျော်ဖြတ်သွားကြသည်။

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်ဆိုင်နေသော လုနန် နှင့် ဖေးကျန့်တို့ - "..."

"ခင်ဗျားကြောင့်"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ချိန်တည်းတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြစ်တင်လိုက်ကြသည်။

"မင်းကြောင့်။ မွေးစားအမေ ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်သွားလဲ ကြည့်စမ်း"လုနန်က သူ့ကို ဦးစွာ စွပ်စွဲသည်။

ဖေးကျန့် က ပြန်လည်ချေပသည်။ "ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်တာလား။ ခင်ဗျားက စလေသီးစားတဲ့အခါမှ ကျွန်တော့်ကို သတိရတာလေ။ အချဉ်တစ်လုံး ကိုက်မိတဲ့အခါမှ ကျွန်တော့်ကို သတိရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဥယျာဉ်ဆောက်တဲ့အခါ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်သတိရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပေးမယ့် တခြားလူမရှိတဲ့အခါမှပဲ"

လုနန် နောက်တစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဖေးကျန့် က မြို့တော်မှာ တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာတာလား။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒါတွေအကုန်လုံးကို ခန့်မှန်းနိုင်ရတာလဲ။

ဖေးကျန့် မှာမူ လုနန်၏ မျက်နှာအမူအရာကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"သတ္တိရှိရင် ဝန်ခံလိုက်လေ။ ငြင်းမနေနဲ့"

လုနန်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ မငြင်းပါဘူး။ မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် လည်သွားလဲဆိုတာကို ငါ သိချင်နေတာ"

ဖေးကျန့် - "......"

ဖေးကျန့် မှာ ဒေါသထွက်ရသလို နားလည်း မလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူ လုနန်နှင့် အကျိုးအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ဆုံးဖြတ်ခိုင်မာလျက်ရှိသည်။ ‘ခင်ဗျား ရုတ်တရက် ဘယ်လိုတော်သွားလဲဆိုတာကို သိချင်နေတာ’ ဆိုသည့် စကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

သူက သူမကို မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျားမျက်စိထဲမှာ အရင်က ကျွန်တော်က အမြဲတုံးတယ်ပေါ့?”

လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်းအနေနဲ့ အဲ့ဒီလိုပဲ တွေးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။”

ဖေးကျန့် မှာ စကားလုံးများပင် ပျောက်ရှသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဘာလို့ ထိုစကားက အလွန် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းနေရသနည်း။

မှန်ပေသည်။ လုနန်က ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မော်ဒန်ခေတ် လူယုတ်မာများ၏ ဂန္ထဝင်စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုစကားသည် သူတော်စင်တစ်ဦးကိုပင် စကားများနေစဉ် လက်ပါချင်စိတ်ပေါက်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ဒေါသထွက်စရာကောင်းသော စကားမျိုး ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေရာမှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲသည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုနန် သူ့ကို ဆက်မစနောက်တော့ဘဲ ချိုသာသော စကားလုံးများဖြင့် စတင်ချော့မော့နှစ်သိမ့်လေသည်။

“ဘယ်သူက မင်းကို တုံးတယ်လို့ ပြောလို့လဲ။ ငါ အိမ်စာဘယ်လောက်ပဲပေးပေး မင်းက အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးလုပ်တယ်၊ ပြီးအောင်လည်း လုပ်တယ်။ အဲ့ဒါကိုမြင်တဲ့ ဘယ်သူမဆို မင်းဘယ်လောက်တော်လဲဆိုတာကို ချီးကျူးမှာပဲ။ အဲ့ဒါက ရှုထောင့်တစ်ခုပဲရှိသေးတယ်။ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိသေးပေမဲ့ အသေးစိတ်တော့ မပြောတော့ဘူး။”

သို့သော်လည်း ထိုချီးကျူးစကားများက လုနန်၏ အမြင်တွင် ဖေးကျန့်သည် သူမ၏ သနားစရာကောင်းပြီး ကံမကောင်းသော ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲဆိုသည့် အချက်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကြင်နာတတ်သော လိမ်ညာမှုတစ်ခုသည် စကားလုံးများကို ရွေးချယ်ပြောဆိုခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

လုနန်၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ ဖေးကျန့်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာပြီး ကြွားလုံးထုတ်ရန်ပင် စတင်နေလေပြီ။

“ဒါပေါ့! ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်ဘာလို့ ဒီမှာနေနေရလဲ ခင်ဗျားသိလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့စာတွေကို အချိန်ဇယားထက်စောပြီး ပြီးခဲ့လို့လေ! ဘယ်လိုလဲ။ မိုက်တယ်မလား။”

ကြွားလုံးထုတ်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် သူ့အနောက်ကို အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အဖေ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လုနန်ကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် ကြည့်ကာ သူ့ကို ချီးကျူးမည့်အချိန်အား စောင့်မျှော်နေတော့သည်။

“…”

လုနန်က သူ့ကို ဖော်ပြရခက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့် သည် သူမ၏ အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး ရှက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ခါအကိုက်ခံရဖူးလျှင် နှစ်ခါပြန်သတိထားရသည်နှင့် မတူပေဘူးလား။

လူတစ်ယောက်သည် တူညီသောကျင်းထဲသို့ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်အထိ ကျနိုင်သော်လည်း လေးကြိမ်၊ ငါးကြိမ်၊ ခြောက်ကြိမ်အထိတော့ ဆက်တိုက်ကျနေ၍ မဖြစ်ပေ။

“အဟမ်း” ဖေးကျန့်က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မိုက်လား မမိုက်လားပဲ ပြော။”

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် “သခင်လေး” ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

လုနန်က ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ပြောလိုက်သည်။ “မိုက်တယ်၊ မိုက်တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို သုံးရက်လောက်မတွေ့ရုံနဲ့ အထင်မသေးသင့်ဘူးပဲ။”

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကြည့်ရှုရန်ပင် သတိရနေသေးသည်။ ဖေးရှောင်ကျန့်သည် ဤခရီးစဉ်တွင် အတော်လေး တိုးတက်လာပုံရသည်။

“ပင်ပန်းနေပြီလား။ တစ်နေ့လုံး ခရီးထွက်လာတာဆိုတော့ ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ လာ၊ မင်းအခန်းကို ကြည့်ဖို့ အပေါ်ထပ်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်။”

လုနန်သည် ဖေးကျန့် ငြင်းဆန်သည်ကို မစောင့်ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ စတက်သွားသည်။

“ဟေး၊ ကျွန်တော် စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူး…”

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုနန်သည် အဝေးသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ရာ ဖေးကျန့် အနေဖြင့် လက်ကိုပြန်ချကာ အိတ်ကိုကောက်ကိုင်ပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်တက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လုနန်သည် ဖေးကျန့်၏ အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝင်လိုက်တော့။ အဘွား ဝူက မင်းလာမယ်ဆိုတာ သိလို့ အိပ်ရာနဲ့ ဖိနပ်တွေ ပြင်ပေးထားတယ်။ ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာက အောက်ထပ်က မြေကွက်လပ်ထဲမှာ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာလိုက်။ ငါ မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ကောင်းသောညပါ။”

သူမသည် နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ လျင်မြန်စွာနှင့် ပြတ်သားစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ အပိုအလို စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စက်မျှပင် မရှိပေ။

“…”

ဖေးကျန့် - ခင်ဗျားဆီက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မိထွေး လုနန်၊ အေးစက်ပြီး နှလုံးသားမရှိတဲ့သူ။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အခန်းကို လှပစွာ ဒီဇိုင်းဆင်ပြီး အလှဆင်ထားသည်။ ထိုအခန်းသည် တစ်ခြမ်းစီခွဲထားသော အိပ်ခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တူညီသော ကုတင်များ၊ စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များ၊ စာအုပ်စင်များ၊ စာရေးခုံများနှင့် အဝတ်ဗီရိုများ ရှိနေသည်။ ပရိဘောဂများမှာ ဖေးကျန့် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် ခေတ်မီပြီး လှပသေသပ်လှသည်။

ဤအခန်းကို ဒီဇိုင်းဆွဲသူသည် အလွန်စဉ်းစားပြီး အားထုတ်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဖေးကျန့် သည် စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အန်တီဝူက ဤအခန်းကို လုနန်က သူနှင့် ဟွိုက်ဟွိုက် နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အထူးပြင်ဆင်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အစကတည်းက သူ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် ထည့်သွင်း စဉ်းစားခဲ့သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။

ကောင်းပြီလေ၊ လောလောဆယ်တော့ သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မည်။

ဖေးကျန့်သည် အံ့အားသင့်စရာ လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အခန်း၏ ထောင့်နေရာတိုင်းကို စူးစမ်းရှာဖွေနေသည်။

စိတ်တိုင်းကျ ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ လုနန်ကို ထပ်၍ မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အမှန်ပင် ကြီးမြတ်သော မမလေးလု ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ အနုပညာအမြင်နှင့် ခေတ်မီဆန်းသစ်မှုသည် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ဖေးကျန့် သည် အမြဲတမ်း စစ်သားတစ်ဦး၏ စံနှုန်းများအတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သောကြောင့် ခိုင်မာသော ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။ မကြာမီပင် သူသည် အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းတွေထုတ်ပြီး အဝတ်အစားများကို ဗီရိုထဲတွင် ချိတ်ဆွဲကာ စာအုပ်များကို စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ စီရီလိုက်သည်။ ထို့နောက် အန်တီဝူ ခင်းပေးထားသော စောင်ကိုပင် စတုရန်းပုံကျကျ ခေါက်ထားလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူအိပ်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် စောင်ခေါက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် ဖေးကျန့်သည် မိသားစုနှင့်အတူ ရှိနေခြင်းကြောင့် ရရှိသော လုံခြုံမှု သို့မဟုတ် ဤကဲ့သို့ လှပသော အခန်းကို ပိုင်ဆိုင်ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို မခွဲခြားနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး အနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေမိသည်။

စောင်ခေါက်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် ကုရှောင်ဟွိုက် အကြောင်းကို ထပ်တွေးတောနေမိသည်။

သူသည် ညအိပ်ဝတ်စုံလဲပြီး မျက်နှာသစ်၊ ရေချိုးရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ရေချိုးပြီးနောက် အန်တီဝူ၏ အခန်းအနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် ခြေဖျားထောက်ကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် ဆီမီးခွက်ထွန်းမထားသဖြင့် မှောင်မိုက်နေသည်။ သူ့ဖခင်ထံမှ အမွေဆက်ခံရရှိထားသော ထူးကဲသည့် ညမြင်စွမ်းရည်ကို အားကိုးလျက် ဖေးကျန့်သည် အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီပြီး အပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆူညံသံကိုကြား၍ အဖြူရောင်ခွေးလေးသည် သူ့အိမ်မှ ထွက်လာသည်။ ဖေးကျန့်၏ ရင်းနှီးသော အနံ့ကို မှတ်မိသောကြောင့် သူ့ခြေထောက်ကို တိုးဝှေ့ပြီး ညင်သာစွာ ညည်းညူလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်က သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လက်ညှိုးတင်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကုရှောင်ဟွိုက်သည် မျက်လုံးလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း နိုးလာသည်။ သူစကားပြောမည်ပြုစဉ် ဖေးကျန့် က သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ရှူး၊ ငါတို့ တိုးတိုးလေး ထွက်ပြေးနေတာ။ စကားမပြောရဘူး။”

ကုရှောင်ဟွိုက်က သူ့ပါးစပ်ကို အမြန်ဖုံးအုပ်ပြီး ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် က ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ညီငယ်လေးက တကယ်ကို တော်ပေသည်။

လူကြီးတစ်ယောက်၊ ကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်တို့သည် သူခိုးများကဲ့သို့ အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာကြသည်။

အန်တီဝူ - “…” ငါ အသက်ကြီးနေပေမဲ့ နားလည်းမကန်းဘူး၊ မျက်စိလည်းမမှုန်သေးဘူး။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အန်တီဝူသည် ဖေးကျန့်၏ ခေါင်းထဲမှ မူမမှန်သော အကြောတစ်ချောင်းကို ပြင်ဆင်ပေးသကဲ့သို့ သူ့ကို လှုပ်နှိုးပြီး ပြောချင်စိတ်ပေါက်မိသည်။

“ဖေးကျန့်ရေ၊ နိုးစမ်းပါ။ သာမန်လူတစ်ယောက်လို နေရင် သေသွားမှာမို့လို့လား။”

ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ရှောင်ဟွိုက်သည် မကြာမီ ဖေးကျန့်၏ လမ်းမှားသို့ လိုက်ပါသွားပေလိမ့်မည်။

'ဪ၊ ငါ့ရဲ့ သနားစရာ ရှောင်ဟွိုက် လေး၊ ဘာကိုမှ စိတ်မပူတတ်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက်နဲ့ စည်းမရှိကမ်းမရှိ ပြုမူတတ်တဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက် ရှိနေတာပါလား။ အဆိုးဆုံးမှာ ထိုနှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလွန်တော်သည်ဟု ယုံကြည်နေခြင်းပင်။'

ယခင်က သမက်ဖြစ်သူက သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဒီနှစ်ယောက်သည် အလွန်အကျွံ မဆိုးကြဘဲ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများစွာ မလုပ်ခဲ့ကြပေ။ ယခု သမက်ဖြစ်သူ မရှိတော့သောအခါ သူမကဲ့သို့ အဘွားအိုတစ်ယောက်က ဘာများအသုံးဝင်တော့မည်နည်း။

'အိုး သမက်ရယ်၊ ဘယ်တော့များ ပြန်လာမှာလဲ။'

ဒီနေ့ရက်များသည် အန်တီဝူ အနေဖြင့် ဖေးကျီအန်းကို အလွမ်းဆုံးသော နေ့ရက်များ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဖေးကျန့် သည် ကုရှောင်ဟွိုက်နှင့် ခွေးကိုခေါ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခိုးဝင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ညီလေး၊ အဘွား ဝူ မုန့်တွေ လုပ်ထားသေးလား။”

ကုရှောင်ဟွိုက်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းသေးသေးလေးဖြင့် ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ ဗီရိုအပေါ်ထပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အန်တီဝူသည် မုန့်များကို ကုရှောင်ဟွိုက် မမြင်အောင် ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ လုနန် မမြင်အောင် ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်ရှကို မွေးဖွားပြီးနောက် လုနန်သည် အစားအစာများစွာကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်ရှသည် မသိသောအကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ဓာတ်မတည့်မှု ဖြစ်ပွားသောအခါ လုနန်သည် ပို၍ပင် အစားအစာများကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ သူမ၏ နေ့စဉ်အစားအစာများမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ဝက်သား၊ ထမင်းနှင့် သစ်သီးအချို့သာ ဖြစ်သည်။ ကော်ဖီ သို့မဟုတ် မုန့်မပြောနှင့်၊ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မစားနိုင်ပေ။

ကော်ဖီသည် အိမ်တွင် မရှိတော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အန်တီဝူ ပြုလုပ်သော မုန့်များသည် ကုရှောင်ဟွိုက် အတွက် ဖြစ်သည်။

ကုရှောင်ဟွိုက်သည် ဉာဏ်ကောင်းသည်။ အန်တီဝူ မုန့်များကို တစ်ကြိမ်ယူချသည်ကို မြင်ရုံဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားသည်ကို သူမှတ်မိနေသည်။

ဖေးကျန့်သည် ကလေးဆိုးလေးတစ်ယောက်လို ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် စနောက်ချင်ဟန်ပေါက်နေသော်လည်း အပေါစားဆန်မနေဘဲ ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

“တော်လိုက်တဲ့ သရဲလေးပဲ၊ ဟီးဟီး။”

သူသည် ဗီရိုအပေါ်သို့ လက်လှမ်းကာ စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ့လက် ပြန်ကျလာသောအခါ မွှေးကြိုင်သော မုန့်နံ့များဖြင့် ပြည့်နေသည့် ခြင်းတောင်းငယ်လေးတစ်ခု ပါလာသည်။

ဖေးကျန့်သည် ထိုအနံ့ကို အားရပါးရ ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ခြင်းတောင်းကို ဟွိုက်ဟွိုက်၏ နှာခေါင်းနားသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။

“ရော့၊ ရှူကြည့်။”

ဟွိုက်ဟွိုက်သည် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ လူကြီးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့အစ်ကိုသည် ဘာလို့ ဤမျှ ကလေးဆန်ရသနည်းဟု ပထမဆုံးအကြိမ် တွေးတောမိတော့သည်။ ဘာလို့ သူ ယခင်က သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။

သူသည် ခြင်းတောင်းကို ဖွင့်ကာ မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယူပြီး ဖေးကျန့်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ဖဲ့ကို ထပ်ယူကာ တစ်ဝက်ခြမ်းပြီး ခွေးကိုတစ်ဖဲ့ပေးကာ ကျန်တစ်ဝက်ကို သူကိုယ်တိုင် စားလိုက်သည်။

အဆင်ပြေသွားပြီ။

ဖေးကျန့် - “…”

သူသည် သူ၏ ညီငယ်လေးထံတွင် လုနန်၏ အရိပ်အယောင်များကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ မဟုတ်လောက်ပါဘူး… မဟုတ်လောက်ပါဘူး… မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်။

ထိုအရာသည် အမြင်မှားခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။ ဟွိုက်ဟွိုက်သည် လေးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။