အခန်း (၁၁၅)
Vol. 10 Ch. 115
ဖေးကျန့်သည် အမှန်တရားကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ဝိုင်ဗီရို (ပေ့ကျင်းရှိ ဗီရိုနှင့် တူညီသောနေရာတွင်ရှိသည်) ဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူသည် ဗီရိုကို ဖွင့်ကာ သူ့ဖခင်၏ ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ဦးက လက်ဆောင်ပေးထားသော ဝိုင်ကောင်းတစ်ပုလင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူ ဟွိုက်ဟွိုက် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထား။ ငါတို့ အခန်းပြန်ကြမယ်။”
ဟွိုက်ဟွိုက်သည် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့အစ်ကိုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။
အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖေးကျန့်သည် ဆီမီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်ပြီး မုန့်များ၊ ဝိုင်နှင့် ဝိုင်ခွက်များကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပုံချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟွိုက်ဟွိုက် ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပင့်တင်ပေးပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ဘေးတွင် ပစ်လှဲကာ ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“အာ၊ ဒီလို ပြဿနာရှာရတဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ခံစားချက်က ဘယ်တော့မှ မရိုးသွားဘူး။”
ထို့နောက် သူသည် ဟွိုက်ဟွိုက် ဘက်သို့ လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အခု လေးနှစ်ရှိပြီမလား။ ဒါဆို မင်းက ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပဲ။ အခု ငါတို့လုပ်မှာက ယောကျ်ားအချင်းချင်း စကားပြောကြမှာ။ ငါ့ကိုပြော၊ ငါမရှိတုန်း ရှောင်ရှက မင်းကို အနိုင်ကျင့်သေးလား။”
“အနိုင်ကျင့်တယ်?”
ဟွိုက်ဟွိုက်သည် မုန့်တစ်ကိုက် ကိုက်ရင်း ဖေးကျန့်၏ မေးခွန်းကြောင့် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ယောကျ်ားအချင်းချင်း စကားပြောဆိုခြင်းနှင့် တူပါရဲ့လား။
သို့သော် သူ့အစ်ကိုပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သူသည် လေးနှစ်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်၊ တကယ့်ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပင်။
ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ဟွိုက်ဟွိုက်သည် ရင်ကော့ကာ ဂုဏ်ယူစွာ နေလိုက်သည်။
ဟွိုက်ဟွိုက်၏ အားမနာတမ်း မုန့်စားနေပုံကို ကြည့်ရင်း ဖေးကျန့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယူကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါဆိုလိုတာက သူက ငိုပြီးတော့ ချီခိုင်းတာတို့ ဘာတို့ လုပ်သေးလားလို့။”
ဟွိုက်ဟွိုက်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “မလုပ်ဘူး၊ ရှောင်ရှက တကယ်လိမ္မာတယ်။”
ဖေးကျန့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ ထိုမိစ္ဆာမလေးသည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းမှုကို အသုံးချနေသည်မှာ သေချာသည်။ သူမရှိသည့်အချိန်တွင် သူ့ညီငယ်လေးပင် စွဲလမ်းနေပုံရသည်။
“အစ်ကို၊ ဝိုင်သောက်မလို့လား။”
ကုရှောင်ဟွိုက်သည် ဖေးကျန့် ယူလာသော ဝိုင်ပုလင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဖေက အစ်ကို့ကို သောက်ခွင့်မပြုဘူးလေ။”
“…”
တစ်ခါတစ်ရံတွင် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသော ညီငယ်တစ်ယောက်ရှိခြင်းသည် အမြဲတမ်း ကောင်းချီးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
ဖေးကျန့် သည် ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရှာဖွေရင်း ပုလင်းကိုဖွင့်ကာ သူ့အတွက် တစ်ခွက်ငှဲ့လိုက်သည်။ အရက်တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် သူပြောလိုက်သည်။
“အဖေက သူအိမ်မှာရှိတဲ့အချိန် ငါ့ကိုသောက်ခွင့်မပြုတာ၊ အခု သူဒီမှာမရှိဘူးလေ။ သူ မရှိတဲ့အချိန် ငါသောက်လို့မရဘူးလို့ သူဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူးမလား။”
ထိုကဲ့သို့သော လော့ဂျစ်သည် အရှက်မရှိဘဲ ကလေးတစ်ယောက်ကို လှည့်စားရန်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဟွိုက်ဟွိုက်သည် သာမန်ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို လိမ်နေတာ။ အဖေက အစ်ကို့ကို ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ဝိုင်သောက်ခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောထားတယ်!”
“အဟွတ် ဟွတ်”
ဖေးကျန့် သီးမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ညီငယ်လေး ဉာဏ်ကောင်းသည်ကို သူသိသော်လည်း ဤမျှ ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ လေးနှစ်အရွယ်ကလေး ဘယ်နှစ်ယောက်များ လူကြီးများ၏ လော့ဂျစ်ကို ဒီလို ထောက်ပြနိုင်မည်နည်း။
ဒါက ရူးလောက်စရာပင်။
'မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီကလေး မနက်ဖြန် သွားတိုင်မှာလား။'
လုနန်ကို တိုင်လျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း လုနန်က အဘိုးကြီးကို ပြန်တိုင်လျှင် သူဒုက္ခရောက်မှာ သေချာသည်။
လိမ်ညာခြင်းက အလုပ်မဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးကျန့် သည် နည်းဗျူဟာပြောင်းလိုက်ပြီး စိတ်ခံစားချက်များကို အသုံးချကာ လာဘ်ထိုး လိုက်သည်။ သူသည် ဟွိုက်ဟွိုက်ကို အနားသို့ဆွဲခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လာပါ ညီလေးရယ်။ ငါ တစ်ခွက်ပဲသောက်မှာပါ၊ ကတိပေးတယ်။ ပြီးတော့ မင်းအတွက် အရုပ်တစ်ခု ယူလာပေးတယ်။ ငါဝိုင်သောက်တဲ့အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူးလို့ ကတိပေးရင် အဲ့ဒါကို မင်းကိုပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”
“ကျွန်တော် မပြောပါဘူး။”
ကုရှောင်ဟွိုက်သည် သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကုရှောင်ဟွိုက်သည် ဖေးကျန့်ကို တိုင်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ကုရှောင်ဟွိုက်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤအချိန်၌ သူ့အစ်ကိုကို လေးစားဆဲဖြစ်ပြီး သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။
“အာ၊ ဒါမှ ငါ့ညီလေးကွ။ ဒီမှာ၊ မင်းကို အရုပ်ပြမယ်။”
ဖေးကျန့် သည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ မိသားစုအတွက် ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပုံလိုက်သည်။
မြူခိုးများ ဝေ့ဝဲနေပြီး လုနန်သည် သူမကိုယ်သူမ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ သူမသည် သတိဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူရှိလဲ။”
“နန်နန်…”
အသံတစ်ခုသည် အဝေးကြီးလည်းမဟုတ်၊ အနီးကြီးလည်းမဟုတ်သော နေရာမှ ညင်သာစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုအသံသည် သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ အမည်ကို ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လုနန်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထိုအသံသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုအသံသည် အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး အသံပိုင်ရှင်ကို အသည်းအသန် ပြန်မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ သူမ မမှတ်မိနိုင်ပေ။
သူမသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အရိပ်တစ်ခု ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ လုနန် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမဆက်မသွားချင်၍ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ဆက်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအရိပ်... သူမကြားခဲ့ရသော အသံကဲ့သို့ပင် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။
“ရှင်က ဘယ်သူလဲ။” လုနန်က မေးလိုက်သည်။
အရိပ်သည် ပြန်မဖြေပေ။ ထိုအရာသည် ဝါးတားတား အရိပ်တစ်ခုသာဖြစ်သော်လည်း အရပ်ရှည်ပြီး တည်မတ်သော၊ ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ အရိပ်ဖြစ်သည်ကို သူမခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။
လုနန်သည် ကြောက်ရွံ့သင့်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ မကြောက်ပေ။ အရိပ်ထဲမှ လူသည် သူမကို ထိခိုက်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမသေချာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ရှင်က ကျွန်မအတွက် အရေးကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်လား။” လုနန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
အရိပ်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
လုနန်သည် စိုးရိမ်လာသည်။ သူမသည် အရိပ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ နေနိုင်ရန် သူမကို ချုပ်နှောင်ထားသော မမြင်နိုင်သော အင်အားမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရုန်းကန်နေမိသည်။
“!”
လုနန် ကုတင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။
အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အိပ်မက်သည် အလွန်အစစ်အမှန်ဆန်လွန်းသည်။ လုနန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲမှ အရိပ်ကို ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလွန်ဝါးနေသောကြောင့် ဘာကိုမျှ မမှတ်မိနိုင်ပေ။
သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော ခံစားချက်မှာ ဒီလူသည် သူမအတွက် အလွန်အရေးကြီးပြီး သူမသည် သူနှင့်နီးစပ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဘယ်လိုလုပ်လုပ် မရနိုင်ခြင်းပင်။
ဖေးကျီအန်း… သူ့ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားတာလား။
အတွေးတစ်ခုသည် သူမ၏စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။
ထို့နောက် သူမကိုယ်သူမ လန့်သွားသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုပဲ။
လုနန်သည် ကုတင်ပေါ်မှထကာ မျက်နှာသစ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဖေးကျန့်၏ အခန်းရှေ့တွင် အန်တီဝူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက် လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုနန်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မွေးစားအမေ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“အိုး အမလေး”
အန်တီဝူသည် လုနန်၏ ရုတ်တရက်အသံကြောင့် လန့်သွားသည်။
“ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ညက ရှောင်ကျန့်က ဒုတိယထပ်ကို ခေါ်သွားတာ၊ ပြီးတော့ ငါ ရှင်းလင်းရေးလုပ်နေတုန်း ဗီရိုထဲက ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံး ပျောက်နေတာ သတိထားမိလိုက်တယ်…”
သူမသည် စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှသည် - ဖေးကျန့်သည် ကုရှောင်ဟွိုက်ကို သူနှင့်အတူ သောက်ရန် ခေါ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
လုနန် - “…” တော်လိုက်တာ ဖေးရှောင်ကျန့်
သူမသည် အန်တီဝူဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖေးကျန့်၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
အတွင်းမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။ အန်တီဝူက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အစောပိုင်းက ခေါက်ကြည့်သေးတယ်၊ ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေဘူး။”
စိတ်မအေးနိုင်သဖြင့် လုနန် တံခါးကို တန်း တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
“…”
အခန်းသည် ရှုပ်ပွနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပစ္စည်းများ ပြန့်ကျဲနေသည် - ဝိုင်ပုလင်းများ၊ ဖန်ခွက်များ၊ အရုပ်များ၊ ကော်ဖီစေ့များ၊ မုန့်ခြင်းများ... ဖေးကျန့်နှင့် ဟွိုက်ဟွိုက်တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကပ်လျက် အိပ်မောကျနေကြပြီး အဖြူရောင်ခွေးငယ်လေးတစ်ကောင်သည် ကုတင်ခြေရင်းတွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသည်။
ဖေးကျန့် ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်များနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဝိုင်ပုလင်းခွံများသာ မရှိပါက ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်သဟဇာတဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။
လုနန် - “…”
နေ့စဥ်ဘဝတွင် ဖေးကျန့်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်လေ့ရှိသော်လည်း၊ သူသည် အတားအဆီးဘောင်များကို နားလည်သူဖြစ်၏။ သူက ဟွိုက်ဟွိုက် နှင့်အတူ အရက်သောက်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခေတ္တမျှ တင်းမာသွားပြီးနောက် လုနန်သည် စိတ်ကိုဖြေလျှော့ကာ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။
အန်တီဝူသည်လည်း သူမနောက်မှ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။
ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း လုနန်သည် သူ့ခြေရင်းမှ အရက်ပုလင်းခွံကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ "ချွင်ချွင်ချလွင်" ဟူသော အသံသည် အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသော်လည်း၊ ပြဿနာရှာသူ ဖေးကျန့်မှာ လုံးဝနိုးမလာခဲ့ပေ။
သူသည် အဖိုးတန်ရတနာကို စောင့်ကြပ်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဝတ်အစားအပြည့်အစုံဖြင့် အိပ်မောကျနေပြီး၊ ကလေးငယ်လေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ထွေးပိုက်ထားသည်။ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် အပွေ့ခံထားရသော်လည်း နူးညံ့အိစက်သော ကလေးငယ်မှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေ၏။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အတူတကွ ရှိနေသည့်မြင်ကွင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်းချမ်းလှသည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုလင်းများ ကျသော အသံကြောင့် ဟွိုက်ဟွိုက် နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ဖေးကျန့်၏ လက်မောင်းများကြားမှ ရုန်းထွက်ရင်း အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
မနေ့က လွဲချော်သွားသော ပွေ့ဖက်ခြင်းသုံးကြိမ်ကို သတိရနေသေးသဖြင့် သူသည် သူ၏လက်သေးသေးလေးများကို ဆန့်တန်းကာ နူးညံ့သော အသံလေးဖြင့် ပွေ့ဖက်ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "မေမေ... ဖက်"
လုနန်သည် သူ့ကို ဖေးကျန့်၏ လက်မောင်းများကြားမှ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "လိမ္မာလိုက်တဲ့သားလေး"
သူမသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး သူ့အား အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ထံမှ အရက်နံ့ရနေသော်လည်း သူ အရက်သောက်ထားခြင်းမရှိပေ။
ဟွိုက်ဟွိုက်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမအား တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
"မေမေ၊ အစ်ကိုက သူအရက်သောက်တဲ့အကြောင်း မေမေကို ပြန်မပြောနဲ့တဲ့။ မေမေ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပေးလို့ရလားဟင်"
လုနန်သည် ဟွိုက်ဟွိုက်၏ အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် လည်လွန်းသည်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် ရယ်ချင်စိတ်ကိုထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ သားက မေမေကို အစ်ကိုအရက်သောက်တဲ့အကြောင်း ပြောတာမှမဟုတ်တာ။ မေမေက သူ့ဘာသာသူ သိသွားတာလေ"
ဟွိုက်ဟွိုက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုက ဘယ်သူမှ မသိစေချင်ဘူး"
လုနန်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော သားငယ်လေးကို နမ်းလိုက်ပြီး ခဏမျှ စဥ်းစားဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ မေမေ ကတိပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သားလည်း မေမေ့ကို ကတိတစ်ခုပေးရမယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သားအစ်ကို အရက်သောက်တာကိုမြင်ရင် သူ့ကိုတားရမယ်နော်"
"မေမေသိတယ် သားက လည်တယ်ဆိုတော့ သူ့ကို အရက်မသောက်အောင် တားဖို့နည်းလမ်းတစ်ခု သား စဥ်းစားမိမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
ဟွိုက်ဟွိုက်၏ တောက်ပသော မျက်လုံးနက်လေးများ အရောင်လက်သွားပြီး သူ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့"
"လိမ္မာလိုက်တာ။ လာ၊ ရှောင်ပိုင်ကို အောက်ထပ်ခေါ်သွားပြီး အစာကျွေးရအောင်။ သားအစ်ကိုကြီးကတော့ တော်တော်ကြာကြာ အိပ်မယ့်ပုံပဲ"
အန်တီဝူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဖေးကျန့်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်မှမကျန်ဘူး အကုန်လုံးက ဘိုးတော်လေးတွေချည်းပဲ၊ ဒီအဘွားကြီးကိုပဲ အလုပ်ခိုင်းချင်နေကြတယ်။ ကောင်းပြီ၊ အမူးပြေ ဟင်းရည် သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီဘိုးတော်လေးနိုးလာရင် ခေါင်းကိုက်နေဦးမယ်"
လုနန်သည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ သူမ၏ စိတ်သည် အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်နေလေပြီ။
"သူနိုးလာရင် သူ့ဘာသာသူ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား"
သူမ မနေ့ညက မက်ခဲ့သော အိမ်မက်သည် နွေးထွေးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေပြီး တကယ်ဖြစ်ပျက်နေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုအိမ်မက်သည် လုနန် အား စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ ပြန်စဥ်းစားလိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
အန်တီဝူသည် လုနန်၏ အတွေးနယ်ချဲ့နေမှုကို ဖြတ်တောက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"နန်နန်? သမီး ကြည့်ရတာ စိတ်မအေးဘူးထင်တယ်။ သမက်ဆီက စာထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား"
လုနန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဟွိုက်ဟွိုက်ကို အောက်သို့ချပေးကာ အန်တီဝူကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"ဖေးကျီအန်းက သူ့စာထဲမှာ သူဘေးကင်းပြီး အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောထားပါတယ်။ သမီး သူ့ကိုယုံတယ်။ သူ သမီးကို တစ်ခါမှ မလိမ်ဖူးဘူး"
အန်တီဝူ သက်ပြင်းချရင်း တိုတောင်းသော ဆုတောင်းတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ "သူ ဘေးကင်းနေသရွေ့ အဲ့ဒါအရေးကြီးဆုံးပဲ။ ဝေါမိတောဖော"
လုနန်သည် အန်တီဝူကို ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ ယခုအချိန်တွင် သူပြန်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံမှတစ်ပါး သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။
လုနန်သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းရင်း ဟွိုက်ဟွိုက်အား ခွေးဖြူလေးနှင့် ဆော့ကစားစေခဲ့သည်။ သူမတစ်ယောက်တည်း စာကြည့်ခန်းသို့ လျှောက်သွားကာ စာရွက်အချို့ကို ထုတ်ယူပြီး စာတစ်စောင် စတင်ရေးသားခဲ့သည်။
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖေးကျီအန်း ထွက်သွားပြီးကတည်းက သူမမှာ သူ့အား ပြောစရာစကားများစွာ ရုတ်တရက် ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းအရာများအားလုံးမှာ သာမန်အသေးအဖွဲ့ကိစ္စများသာ ဖြစ်သော်လည်း လုနန်သည် စာမျက်နှာနှစ်မျက်နှာအပြည့် ရေးသားခဲ့ပြီးသည့်တိုင် မပြီးသေးပေ။
သူမ စာရေးနေသည်မှာ အတန်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ဘောပင်၏ တရှပ်ရှပ်အသံက အခန်းထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေစဥ် နေရောင်ခြည်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း နေရာရွှေ့သွားခဲ့သည်။
ဒါသည် သူမရေးခဲ့သော ဒုတိယမြောက်စာဖြစ်၏။ ပထမတစ်စောင်ကဲ့သို့ပင် သူမသည် ထိုစာကို စင်ပေါ်မှ တွေ့ကရာ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
စာအုပ်ကို ပြန်ထားလိုက်စဥ် တစ်နေ့က ဖေးကျီအန်းက သူ့အား ဖတ်ပြရန် တောင်းဆိုခဲ့သော ကဗျာပေါင်းချုပ်စာအုပ်ကို သူမ ရုတ်တရက် မြင်လိုက်မိသည်။ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် သူမသည် ထိုစာအုပ်ကို စင်ပေါ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
စာမျက်နှာတစ်ခုသို့ လှန်လိုက်သောအခါ လုနန်သည် အတွင်း၌ စာရွက်တစ်ရွက် ညှပ်ထားသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဒါသည် တရုတ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသော “မင်းကို သိမ်းထားဖို့ ငါဘာလုပ်ရမလဲ?” ဟူသော ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ လက်ရေးဖြစ်နေသည်။
ချက်ချင်းပင် အတွေးများစွာသည် လုနန်၏ စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းအား ဤကဗျာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖတ်ပြခဲ့စဥ်က ထိုအချိန်က သူ သူမအား ကြည့်ခဲ့သည့်အကြည့်နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူ ထိုကဗျာကို သူမအား ပြန်ဖတ်ပြခဲ့စဥ်က သူ၏မျက်ဝန်းများထဲမှ အကြည့်ကို ပြန်သတိရမိသည်။
အကယ်၍ သူမသာ ဖေးကျီအန်း မထွက်ခွာမီ ဤစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်မိပြီး သူ့အား ကဗျာဖတ်ပြမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ပါလျှင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည်လား။
တံခါးခေါက်သံကြောင့် သူမ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ လုနန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တံခါးဘောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမှီကာ သမ်းဝေနေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဖေးကျန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အဘွားဝူက ညစာစားဖို့ အောက်ကိုဆင်းလာခဲ့ပါဦးတဲ့" သူ ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။
လုနန်သည် သူမ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် နေ့တစ်နေ့၏ အချိန်အတော်များများကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယခုအချိန်တွင် ဖေးကျန့် ပင် အမူးပြေသွားလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
"မင်းတို့ပဲစားကြပါ၊ ငါ စားချင်စိတ်မရှိဘူး" သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဖေးကျန့် အံ့အားသင့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထွက်သွားမည့်အစား သူ အထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ လုနန်၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်နှင့် စာကို သတိပြုမိသောအခါ သူ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။
သူသည် သူမ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ "သူ့အတွက် စိတ်ပူနေတာလား"
"သူ" ဟူသော နာမ်စားက မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းသည်ကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သိကြသည်။
လုနန်သည် ဖေးကျန့်ကို အနေခက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လင်ပါသားဖြစ်သူနှင့် သူ့ဖခင်အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ခံစားချက်များအကြောင်း ပြောဆိုရသည်မှာ လုံးဝကို ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
လုနန်သည် သူ့အား မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း လက်ကိုယမ်းပြလိုက်သည်၊ သူမ ဆက်မပြောချင်တော့ပေ။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အောက်ဆင်းပြီး သွားစားတော့"
သို့သော် ဖေးကျန့်သည် နာခံစွာ ထွက်သွားခြင်းမရှိပေ။ ထိုအစား သူသည် လုနန် လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ယူကာ ပထမစာမျက်နှာသို့ လှန်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဒီစာအုပ်ကို မှတ်မိတယ်။ ဒါက ခင်ဗျား အဖေ့ကို အင်္ဂလိပ်စာသင်ပေးတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့စာအုပ်မလား"
"နင် သိနေခဲ့တာလား"
လုနန် ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။