အခန်း (၁၁၇)

သူမ ဝါးများနှင့်အတူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်ဟွိုက်သည် လျင်မြန်စွာရောက်လာပြီး သူ့အမေနှင့်အတူ မီးပုံးပြုလုပ်နည်းကို သင်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ လုနန်သည် သူမကို ထောက်ခံသူတစ်ဦးရှိသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခါးထောက်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟွိုက်၏ ထောက်ခံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် လုနန်သည် မီးပုံးနီတစ်လုံးပြုလုပ်ပေးပြီး နန်းတွင်းမီးပုံးများ၊ ပန်းမီးပုံးများနှင့် လိမ္မော်ရောင်မီးပုံးငယ်များ ပြုလုပ်နည်းကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ အများအားဖြင့် လုနန်က အလုပ်လုပ်ပြီး ရှောင်ဟွိုက်က ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။

နန်းတွင်းမီးပုံးများနှင့် ပန်းမီးပုံးများတွင် ပန်းချီဆွဲရန် လိုအပ်သောကြောင့် လုနန်သည် ရှောင်ဟွိုက်အား မီးပုံးနှစ်လုံးပေးကာ သူကြိုက်သလို အလှဆင်စေခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း စိတ်ကူးရလာပြီး အန်တီဝူနှင့် ဖေးကျန့် တို့အတွက် မီးပုံးနှစ်လုံးကို သီးသန့်ဖယ်ထားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ဟွိုက်သည် သစ်ခွပန်းများကို ပန်းချီဆွဲခဲ့သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက တရုတ်ရိုးရာပန်းချီကို သင်ယူနေခဲ့ပြီး သူ၏ရိုးရှင်းသော ခြစ်ချက်များသည် အထင်ကြီးလောက်သော ဟန်ပန်ရှိသည်။ အန်တီဝူ ပင်လျှင် သူ၏လက်ရာကို ချီးကျူးခဲ့ပြီး ရှောင်ဟွိုက် သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အန်တီဝူသည် လသို့ပျံသန်းနေသော ချန်အယ်ကို ပန်းချီဆွဲခဲ့ပြီး သူမ၏ ကျွမ်းကျင်သော အနုပညာလက်ရာသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး စွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ ဖေးကျန့် သည် အန်တီဝူကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ရာကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ လုနန်၏ ပန်းချီကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရကာ ထိုအတွေ့အကြုံကြောင့် ထုံကျင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လုနန် သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရထားလုံးများ၊ ညကိုထွန်းလင်းပေးသော မီးရှူးမီးပန်းများ၊ ကခုန်နေသော သစ်တော်ပန်းများနှင့် နန်းတွင်းမီးပုံး၏ လေးဘက်လေးတန်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို ပန်းချီဆွဲထားခဲ့သည်။

အန်တီဝူ တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်သည်။ "သမီး ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးလိုက်တာလား"

လုနန် ခေါင်းညိတ်ပြီး နောက်ပြောင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်ကဗျာလဲဆိုတာ အားလုံး ခန့်မှန်းကြည့်ကြပါလား"

အန်တီဝူ ဖေးကျန့်ကို လှမ်းကြည့်ခဲ့ပြီး၊ သူက ခဏမျှ စဥ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျားရှု ရဲ့ ‘ချင်ယွီအန်း' ကဗျာလား။ 'အရှေ့လေပြေက ညအခါမှာ ပန်းပင်တစ်ထောင်ကို လွှတ်လွတ်လပ်လပ် ပွင့်စေတယ်… ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒီလူက အလင်းဖျော့ဖျော့အောက်မှာပဲ ရှိနေတယ်' ဆိုတာလေ"

လုနန် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ဖေးကျန့် မခန့်မှန်းနိုင်ပါက ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖေးကျန့်၏ မီးပုံးကို ပြသရန် အလှည့်ကျလာသည်။ သူသည် တရုတ်ရိုးရာပန်းချီကို မဆွဲတတ်သောကြောင့် ခဲတံကို အသုံးပြု၍ ပုံဆွဲခဲ့သည်။ သူ၏ဆွဲချက်များသည် ကလေးဆန်သော်လည်း ပန်းချီကားသည် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မီးပုံးတွင် ဖေး မိသားစုတစ်စုလုံးကို ပုံဖော်ထားသည်။ အန်တီဝူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ခွေးဖြူလေးတစ်ကောင် အနားယူနေသည်။ ဖေးကျန့်သည် ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ချီထားပြီး၊ လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့က အတူရပ်ကာ ရှောင်ရှ ကို ချီပိုးထားကြသည်။ မိသားစုသည် သဟဇာတဖြစ်ပြီး ပြည့်စုံနေပုံရသည်။

ဖေးကျန့်သည် အိမ်ရှေ့တံခါးတွင် အနီရောင်မီးပုံးကြီးကို ချိတ်ဆွဲရန် ရှောင်ဟွိုက်ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နန်းတွင်းမီးပုံးများကို ဥယျာဉ်၏ထောင့်များနှင့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ထားရှိခဲ့သည်။ ညရောက်သောအခါ မီးပုံးများသည် နူးညံ့သောအလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးကဗျာများကို အန်တီဝူက ရေးသားခဲ့သည်။ လုနန်သည် သွယ်လျသော ရွှေရောင်လက်ရေးဟန်ကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း၊ အန်တီဝူ၏ ပုံမှန်လက်ရေးဟန်သည် ပိုမိုခိုင်မာပြီး ပြည့်စုံကာ ကျက်သရေရှိလှသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးကဗျာများကို ပွဲတော်ဆန်စေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် အန်တီဝူ ကဗျာရေးသားနေသည်ကို လေးစားစွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒီသက်ကြီးရွယ်အိုအမျိုးသမီးသည် ဟင်းချက်ခြင်းနှင့် လှပသော စက္ကူပန်းညှပ်များ ပြုလုပ်ခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက လက်ရေးလှနှင့် ပန်းချီပညာတွင်လည်း အရည်အချင်းရှိသည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သာမန်အဘွားအိုတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်!

လုံးဝ မဟုတ်ပေ!

ဖေးကျန့်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် “ပါရမီရှင်” ဟု အခေါ်ခံရပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူနှင့် ရွယ်တူများကြားတွင် သူ့အား ပြိုင်ဘက်မရှိဟု ဆိုရလျှင် အပိုပြောရာမကျပေ။ သူသည် အခြားမိခင်များက သူတို့၏ ကလေးများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်ခဲ့သည်- “ဖေးကျန့်ကို ကြည့်စမ်း၊ ပြီးတော့ နင့်ကိုယ်နင် ပြန်ကြည့်စမ်း…”

သို့သော် အန်တီဝူမှ လုနန် ထို့နောက် ရှောင်ဟွိုက် အထိ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီသည် နောက်တစ်ယောက်ထက် ပို၍ အထင်ကြီးစရာကောင်းနေခဲ့သည်။ လုနန်သည် သူမ၏ ပါမောက္ခများက တံဆိပ်ကပ်ထားသော “ပါရမီရှင်” တစ်ဦးဖြစ်သည်။ စွယ်စုံရ၊ တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး ဘဝအတွက် စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိသည်။ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို သူမသည် အမြဲတမ်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ ညီ ရှောင်ဟွိုက်ကို ဥပမာအနေဖြင့် ကြည့်။ အသက်ငါးနှစ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ၊ သူ၌ ထူးကဲသော မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်ရှိပြီး၊ စာဖတ်ခြင်း၊ ရေးခြင်း၊ တွက်ချက်ခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ကို ချွေးတစ်စက်မှ မထွက်ဘဲ အလွယ်တကူ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ အိုး၊ ပြီးတော့ သူ ဘောလုံးသုံးလေးလုံးဆင့်ပြီး လှည့်ပတ် ပစ်ကစားတတ်သေးသည်။

ထို့နောက် သူ အားလုံးထဲတွင် အသာမန်ဆုံးဟု ထင်ခဲ့သော အန်တီဝူ ရှိနေပြီး သူမသည် လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဒါတွေအားလုံးပြီးနောက်၊ မိသားစုထဲတွင် အလိုအပ်ဆုံးသူမှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည် (သို့မဟုတ် ယခုခေတ်အခေါ်အဝေါ်အရဆိုလျှင် အနည်းငယ် စိတ်ထိခိုက်လွယ်နေသည်)။

သူသည် ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ချီကာ သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီလေး၊ မင်းမှာ မဖော်ထုတ်ရသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့တော့ လာမပြောနဲ့နော်။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းငါ့ကို အံ့ဩအောင်လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆိုရင်၊ သိထားလိုက်၊ ငါ လုံးဝ အံ့ဩမှာမဟုတ်ဘူး"

အန်တီဝူ - “…”

လုနန် -“…”

အန်တီဝူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူက ကလေးပဲရှိသေးတာပါ။ သူ့မှာ ဘယ်လို အထူးကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ"

"အဲ့ဒါတော့ မသိနိုင်ဘူးလေ။” ဖေးကျန့် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဘွား ဝူမှာလည်း လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်တွေ ရှိတာပဲ။ ရှောင်ဟွိုက်က မယုံနိုင်လောက်အောင် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတာကို ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ သူ့မှာ ဒီထက်ပိုအံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်"

သူ၏ နောက်ပြောင်မှုများကို မဖြေရှင်းချင်တော့သဖြင့် လုနန်သည် ဖေးကျန့်အား ခြောက်သွေ့နေသော နှစ်သစ်ကူးကဗျာများနှင့် ပြင်ဆင်ထားသော ကော်များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းညီကိုခေါ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးကဗျာတွေ သွားကပ်လိုက်တော့။ အိုး၊ ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဦးထုပ်ကို သေချာဆောင်းသွား၊ အအေးမမိစေနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ပြီးအောင်လုပ်ခဲ့ပါ့မယ်"

ဖေးကျန့် သည် သူ့အတွက် ကျားခေါင်းဦးထုပ်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ရှောင်ဟွိုက်အတွက် သေးငယ်သောတစ်လုံးကို ဆောင်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျားခေါင်းဦးထုပ်များကို လုနန်က ဒီဇိုင်းဆွဲပြီး အန်တီဝူက လက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးထုပ်တို့သည် လေလုံပြီး နွေးထွေးသည်။ လုနန်သည် ဖေးကျန့် က ဦးထုပ်ကို မဆောင်းဘဲ ငြင်းဆန်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း သူက အမှန်တကယ်တွင် အလွန်နှစ်သက်ခဲ့သည်။

ကျားခေါင်းဦးထုပ်သည် ကလေးဆန်ပြီး သူ့ပုံရိပ်ကို ပျက်စီးစေမည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ရှောင်ဟွိုက်နှင့်အတူ ကျားခေါင်းဦးထုပ်ဆောင်းကာ လမ်းများပေါ်တွင် ပိုမိုမကြာခဏ ထွက်လေ့ရှိခဲ့သည်။

အခြားသူများက သူ့ကို ရယ်မောသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်လျှင် သူသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းကိုခါယမ်းပြီး ရှောင်ဟွိုက်ကိုပါ ပါဝင်ရန် တိုက်တွန်းကာ သူတို့၏ ကျားခေါင်းဦးထုပ်များကို အတူတကွ ပြသခဲ့ကြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ပြီးအောင်လုပ်ခဲ့ပါ့မယ်"

ရှောင်ဟွိုက်သည် သူ့အစ်ကိုကို တုပကာ သူ၏မျက်နှာလေးမှာ တည်ကြည်နေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၊ တစ်ယောက်ကကြီး တစ်ယောက်ကငယ်၊ အကြီးက စပ်စုပြီး အငယ်က ချစ်စရာကောင်းကာ သူတို့ခေါင်းများကို ယိမ်းနွဲ့ရင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားကြပြီး သူတို့နောက်မှ ခွေးဖြူလေးက တောက်လျှောက်လိုက်ပါသွားသည်။

လုနန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတော်လေး တက်ကြွသော အတွဲဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် ကလေးများသည် ပွဲတော်နှင့်လိုက်ဖက်သော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကြပြီး လူကြီးများကမူ ပိုမိုရိုးရှင်းစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ကြသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်သည် နဂါးနှစ်ဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် စစ်တပ်၌ အခြေအနေများ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူတို့သည် သတိထားရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လုနန်သည် ဤအချက်ကို အမြဲတမ်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူတို့ မကြာသေးမီက အိမ်တွင် ပရိဘောဂအချို့ကို အစားထိုးခဲ့သော်လည်း၊ အရာအားလုံးကို သဘာဝသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မူလအရောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ပြောင်းလဲမှုများသည် စဥ်းစားချင့်ချိန်မှုရှိပြီး၊ အိမ်သည် အရမ်း ဝင့်ကြွားနေသလို မဖြစ်စေရန် သေချာစေခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် အန်တီဝူက ဟင်းချက်ခြင်းကို တာဝန်ယူပြီး ဖေးကျန့်နှင့် လုနန်က ကူညီပေးကာ ရှောင်ဟွိုက်က ဘေးမှ ချစ်စဖွယ် ကူညီရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အရသာရှိသော ဟင်းလျာများဖြင့် စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

အဝစားသောက်ပြီးနောက် ဗြောက်အိုးဖောက်ရန် အချိန်ကျရောက်လာသည်။ လုနန်သည် ရှောင်ဟွိုက်ကို အထူးတလည် အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ကာ ကြည့်ရှုစေခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် “ရှေးဟောင်းလေးမျိုး” ကို ဖျက်သိမ်းတော့မည်ဖြစ်ပြီး အယူသီးမှုများကို ခွင့်ပြုတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ရှေးခေတ်က "နျန့်" ဟူသော မိစ္ဆာကောင်ကို မောင်းထုတ်ရန် အစဉ်အလာအသုံးပြုခဲ့သော ဗြောက်အိုးများသည် နတ်များနှင့် ဘုရားများပါဝင်သော ရှေးဟောင်းယဥ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ယုံကြည်ချက်များ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ဒါတွေကိုလည်း တားမြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ယခုနှစ်သည် သူတို့ ဗြောက်အိုးဖောက်ခြင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနိုင်မည့် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဗြောက်အိုးများ ဖောက်ပြီးနောက် မိသားစုသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် စုဝေးကာ နေကြာစေ့များစားရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ လုနန်သည် ဖေးကျန့်အား လာမည့်နှစ်အတွက် သူ၏အစီအစဉ်များကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသည် ရှားပါးသော အရည်အချင်းရှိသူများဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်က ဘွဲ့ရပြီးနောက် အလုပ်အကိုင်များကို ချထားပေးသည်။ ဖေးကျန့်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဖေးကျန့်သည် စစ်မှုထမ်းရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့သည်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ကောင်းမွန်သော အလုပ်ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခုကို ငြင်းပယ်ပြီး သူ၏ဖခင်နှင့် ပူးပေါင်းရန် တောင်ဘက်သို့သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူ ဖေးကျီအန်းနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သောအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရှင်းလင်းစွာမသိသော်လည်း၊ ဖေးကျန့်သည် ဝတ္ထုထဲကကဲ့သို့ ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် ယွီရွှေတပ်မဟာသို့ သွားမည်လားဆိုသည်ကို စပ်စုချင်နေခဲ့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းသည် သူ ဇာတ်လိုက်မနှင့် ဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင် နှစ်ဦးစလုံးနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ခြေရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်များ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ဖေးကျန့်သည် လည်လည်ဝယ်ဝယ်ရှိသော ဇာတ်လိုက်မကို ချစ်ကြိုက်သွားပြီး လည်လည်ဝယ်ဝယ်ရှိသော ဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင်များစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်...

ထိုအကြောင်းက သူမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

သို့သော် လုနန်သည် ဖေးကျန့် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်သလို သူ၏ ကံကြမ္မာဖန်လာသော အချစ်ဇာတ်လမ်းကိုလည်း မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲရန် ရွေးချယ်နိုင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူမကိုယ်သူမအတွက်သာ တာဝန်ယူရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမသည် သူမရွေးချယ်မှုများ၏ အကျိုးဆက်များကို ခံယူမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၌ အခြားသူတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို တမင်တကာ ပြောင်းလဲပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ဖေးကျန့် သည် ဇာတ်လိုက်မ ရွှီယွဲ့ဟွားကို ချစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မချစ်သည်ဖြစ်စေ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်သင့်သည်။

ဖေးကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မသေချာဘူး။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ကျေးလက်ဒေသကို သွားစေချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စစ်တပ်ထဲကို တန်းဝင်ချင်တယ်"

သူသည် စစ်တပ်ထဲသို့ တန်းဝင်ရောက်လိုသော်လည်း၊ သူ့ဖခင်၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ စစ်သားစုဆောင်းရေးရုံးက သူ့ကို မည်သို့ လက်ခံမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ဖေးကျန့်သည် ကျေးလက်ဒေသတွင် ဒုက္ခခံရမည်ကို မကြောက်ပေ။ သူ့ဖခင် ငယ်စဥ်က ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း အလားတူကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိပေ။

လုနန်သည် သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သနားကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဖေးကျန့် သည် လုနန်က သူ့အား စစ်တပ်ထဲသို့ မဝင်နိုင်သည့်အတွက် သနားနေသည်ဟု အထင်မှားသွားပြီး လုနန်သည် အမှန်တကယ်တွင် သူ့ကိုစောင့်ကြိုနေသော အရောင်စုံလင်သည့် ဘဝအတွက် သနားနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ယွီရွှေတပ်မဟာတွင် ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် အဆုံးသတ်သွားပါက ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး၏ ပထမဆုံးနေ့တွင် အိမ်တိုင်းမှ ကလေးများသည် နှစ်သစ်ကူးနှုတ်ခွန်းဆက်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ အခြားမိသားစုများက နေကြာစေ့နှင့် ဖရုံစေ့များသာ ပြင်ဆင်ထားကြသော်လည်း ယခုနှစ်သည် သူတို့ စစ်ခရိုင်တွင် ပထမဆုံးနှစ်ဖြစ်သောကြောင့် အထူးခြားဆုံးဖြစ်သည်။ လုနန်သည် နေကြာစေ့များသာမက သကြားလုံးများနှင့် သရေစာများကိုပါ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

လာရောက်လည်ပတ်သော ကလေးတိုင်းသည် သကြားလုံးတစ်ဆုပ်နှင့် မုန့်တစ်ဖဲ့စီ ရရှိကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ကလေးများစွာ မလာရောက်ကြပေ။ သူတို့သည် ဖေး မိသားစုနှင့် မရင်းနှီးကြပေ။ သူတို့၏ မိဘများက လည်ပတ်ရန် တောင်းဆိုသောအခါ အချို့ကလေးများသည် တာဝန်ကျေပွန်စွာ လာရောက်နှုတ်ဆက်ပြီး ကောင်းချီးစကားများ ပြောဆိုကြသော်လည်း အချို့ကမူ သူတို့မိဘများ၏ တောင်းဆိုချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ ရိုးရှင်းစွာ မလာဘဲနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ပထမဆုံးကလေးများသည် ဖေး အိမ်တွင် သကြားလုံးများနှင့် အရသာရှိသော သရေစာများ ရရှိပြီးနောက် ထိုသတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် အသက်အရွယ်စုံ ကလေးများသည် ဖေး အိမ်သို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကလေးများ ပိုမိုရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ဖေး မိသားစုသည် စည်ကားလာခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသောသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပေကျင်းဝင်းအတွင်း ကလေးများ၏ ဘုရင်တစ်ဆူဖြစ်သည်။ သူ အာရုံစိုက်မခံချင်သည့်အခါမှလွဲ၍ သူလိုချင်သရွေ့ ကလေးများ၏ ယုံကြည်မှုကို သေချာပေါက် ရရှိပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ညီငယ်၊ ညီမငယ်များကို ဖေး အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသော လူငယ်အချို့သည် ဖေးကျန့် နှင့် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ လုနန်သည် ကလေးများကို နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖေးကျန့် က သူတို့ကို ညီအစ်ကို မောင်နှမများဟု ခေါ်ဝေါ်နေသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် ပတ်လည်မှ ဆယ်ကျော်သက်များသည် သူ့ကို လေးစားသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး၊ အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သကြားလုံးတစ်ဆုပ်နှင့် မုန့်တစ်ဖဲ့သည် ဖေးကျန့် အတွက် မိတ်ဆွေသစ်များဖွဲ့ရန် တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဖေးကျန့်သည် ကလေးတစ်အုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကျားခေါင်းဦးထုပ်ကို ဆောင်းရန်နှင့် သူ့ညီလေး ရှောင်ဟွိုက်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နောက်ပြောင်ခံရမည်ကို မကြောက်ပေ။ ပို၍အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ မိသားစုအချို့သည် နောက်ပိုင်းတွင် အန်တီဝူထံသို့ ကျားခေါင်းဦးထုပ်ပြုလုပ်နည်းကို လာရောက်မေးမြန်းကြခြင်းဖြစ်သည်။ အပြင်တွင် ကျားခေါင်းဦးထုပ်ဆောင်းသူ အရေအတွက် တိုးပွားလာပြီး မကြာမီတွင် ကျားခေါင်းဦးထုပ်နှင့် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီ အကြီးကြီးတို့ ပေါင်းစပ်မှုသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရေပန်းစားသော ဖက်ရှင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုနန် - “…”

ယောက်ျားလေးတစ်အုပ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အချို့မိန်းကလေးများသည် သွားရန် စိတ်မပါကြပေ။ သူတို့သည် လှပသောမီးပုံးများ၊ ပျော်စရာကောင်းသော ဒန်းများနှင့် အရသာရှိသော သကြားလုံးများရှိသော အဒေါ် လု၏ အိမ်ကို နှစ်သက်ကြသည်။