အခန်း (၁၁၉)

သူမ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ လီ ဖြစ်ပြီး ဒါရိုက်တာလန်၏ အိမ်တွင် နေထိုင်သည်။ ဒါရိုက်တာလန်တွင် သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိသည်ဟု ကြားဖူးသည်။ လီလီက ဒါရိုက်တာလန်၏ သမီးလား။

“ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်းက ဒီဝက်အူချောင်းတွေ ပို့ပေးလို့ အမေက ရှင့်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ နည်းနည်းလာပေးခိုင်းတာ”

လီလီက ဝက်အူချောင်းများကို လုနန်ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်!”

လုနန်က ဝက်အူချောင်းများကို လက်ခံရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လီလီ၏ နောက်မှ ဆူညံသံအချို့ ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်ရာ လီလီက “အိုး” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမ၏သမီး ရှန့်လန်ကို ရှေ့သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အပြင်ထွက်ပြီး အန်တီလုကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး”

လီလီက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ရှက်နေတာလဲ။”

နောက်ဆုံးတွင် လုနန်သည် လီလီမှာ ဒါရိုက်တာလန်၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်တော့သည်။

“အန်တီ လု မင်္ဂလာပါ”

ရှန့်လန်က လုနန်ကို မော့ကြည့်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

“မင်္ဂလာပါ” လုနန်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီလီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီး ရှက်တတ်ကြောင်းကို မိတ်ဆက်စကားအဖြစ်သာ ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်း ရှက်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူမ၏သမီးသည် တကယ် ရှက်တတ်သောသူမျိုးလား။

လုံးဝမဟုတ်! ဒီမိန်းကလေးသည် သူမ၏မိခင်ပင် မထိန်းနိုင်လောက်အောင် သတ္တိကောင်းသည်။ အကယ်၍ သူမသည် မျက်နှာသာပေးမှု အရိပ်အယောင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ခံစားမိပါက ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်၊ ကောင်းကင်ကြီးပင် ပြိုကျလာမတတ် ဖြစ်ပေမည်။

လီလီသည် အတင်းရယ်မောကာ ပြောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

“အဟားဟား၊ ကလေးက ငယ်သေးတော့ နားမလည်သေးလို့ပါ…”

“အထဲဝင်ပါဦး”

လုနန်က လီလီသည် ဝက်အူချောင်းများ ပေးရုံသက်သက်ထက် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိရမည်ဟု သိသောကြောင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဝင်ကြရအောင်” လီလီက သဘောတူလိုက်သည်။

အဝင်ဝမှ အိမ်သို့ လျှောက်သွားစဉ် လီလီနှင့် ရှန့်လန် တို့သည် အိပ်မက်ဆန်သော ဥယျာဉ်နှင့် သန့်ရှင်းလှပသော အိမ်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ရှန့်လန်သည် အရာအားလုံး မည်မျှလှပကြောင်း အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေသည်။

လီလီသည် သူမ၏ အစောပိုင်းက အတွေးများအပေါ် ပို၍ ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

ဆိုဖာပေါ်တွင် နေရာယူပြီးနောက် လုနန်က လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးခဲ့သည်။

“ရဲဘော် လီလီ၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လီလီက တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။

“ညီမလေး လု၊ အစ်မက မင်းထက် အသက်နည်းနည်းကြီးတော့ မရှက်တမ်းပဲ ညီမလေး လုလို့ ခေါ်လိုက်တော့မယ်။ အစ်မ ဒီနေ့ ဒီကိုလာတာက မင်းကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ။”

လုနန်သည် သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သဘောတူခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုဘဲ သူမကို ရဲဘော် လီလီဟု ဆက်ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

“ပြောပါ၊ ရဲဘော် လီလီ။”

လီလီက ရှင်းပြသည်။ “အစ်မက ရှန့်လန်ကို မင်းဆီကနေ တစ်ခုခုသင်ယူစေချင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး၊ သူ မင်းနောက်ကို လိုက်နေရုံနဲ့တင် ရပါပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှန့်လန်က အလုပ်ကြိုးစားပြီး မင်းခိုင်းတာ ဘာမဆို လုပ်ပါလိမ့်မယ်။”

လီလီတွင် ထိုသို့ပြောရန် အကြောင်းရင်းများ ရှိသည်။ သူမသည် “စံနမူနာဖြင့် သင်ပြခြင်း” ၏ စွမ်းအားကို ကောင်းစွာနားလည်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာသော ကလေးများသည် လူကြီးများကို မသိစိတ်ဖြင့် အတုခိုးကြသည်။ လီလီသည် သားကို သမီးထက် ပို၍မျက်နှာသာပေးသော်လည်း သူမ၏ သမီးကို ဂရုစိုက်ပြီး သူမ ကောင်းဖို့ကို သေချာစေချင်သည်။

လုနန် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရသည်ဟု ကြားသည့်အချိန်မှစ၍ ဤစိတ်ကူးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ယနေ့ ရှန့်လန်ကို ဖေး မိသားစုထံ ခေါ်ဆောင်လာပြီး လတ်ဆတ်သေသပ်သော အလှဆင်မှုများကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။

လုနန်သည် ရယ်မောမိတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမကြားလိုက်သည်မှာ မှန်ကန်ရဲ့လား။

ရှန့်လန်က သူမနောက်သို့ လိုက်နေမည်လား။ ပြီးတော့ သူမသည် အလုပ်ကြိုးစားပြီး ခိုင်းသမျှလုပ်မည်လား။

လီလီသည် သူမ ဘာပြောနေသည်ကိုပင် သိပါရဲ့လား။

လီလီ အမှန်တကယ် လိုချင်သည်မှာ လုနန်က ရှန့်လန် ကို အသိပညာများ မျှဝေပေးပြီး ရှန့်လန်က သူမ၏ လုပ်အားဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်သော တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံရန်ဖြစ်သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ကောင်းမွန်သော်လည်း ယနေ့ခေတ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လုနန်သည် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူမအား အစေခံရန် လက်ခံပါက အမြတ်ထုတ်ခြင်းဟု မှတ်ယူခံရပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ရှန့်လန်သည် တပ်ရင်းမှူးမိသားစု၏ သမီးဖြစ်ပြီး တပ်ရင်းမှူးမိသားစု၏ ကလေးက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး၏ အိမ်တွင် အလုပ်လုပ်ရန် သွားသည်ဆိုလျှင်… လီလီက ထိုသို့ပြောရဲသော်လည်း လုနန်က တကယ်ပင် သူမကို ခိုင်းစေနိုင်ပါမည်လား။

လုနန်သည် စကားလမ်းကြောင်းကို အခြားဘက်သို့ လွှဲကာ တပည့်ဖြစ်ခြင်းကို ဆရာ-တပည့် ဆက်ဆံရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရပေမည်။

ဒါပေမယ့် သူမက ဘာလို့ အဲ့လိုလုပ်ပေးရမှာလဲ။

သူမသည် အခြားကလေးတစ်ဦးကို စောင့်ရှောက်ရမည့် တာဝန်ကို မယူနိုင်ပေ၊ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ကလေးများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် သူမသည် အခြားသူ၏ ကလေးအတွက် မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်ချင်မည်နည်း။

“ကျွန်မ အချိန်မရှိမှာ စိုးတယ်။ ရက်အနည်းငယ်နေရင် ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနမှာ အလုပ်သွားလုပ်ရတော့မှာ။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးတွေကိုတောင် အိမ်ကလူကြီးတွေက စောင့်ရှောက်ပေးရမှာ၊ ရှန့်လန် ကိစ္စက ပြောမနေနဲ့တော့။” လုနန်သည် ပါးနပ်စွာနှင့် တည့်တိုး ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် လီလီ သည် သူမ၏ ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “မင်း မူလတန်းကျောင်းမှာ ဆရာမဖြစ်ချင်လို့ လျှောက်ထားခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ငါ မင်းကို အဲ့အလုပ်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိတယ်။ အဲ့ဒီအတွက် ရှန့်လန်က မင်းနောက်လိုက်ရမယ်။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါတို့ ကျူရှင်ခပေးမှာပါ - စာသင်နှစ်တစ်ဝက်ကို တစ်ယွမ်။ ဘယ်လိုလဲ။”

လုနန် - “…”

ဒါရိုက်တာလန် ကိုယ်တိုင်ကပင် သူမသည် ထိုအလုပ်အတွက် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် လိုအပ်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ လီလီသည် သူမ၏သမီးကို ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးနိုင်သည်ဟု တကယ် ယုံကြည်နေသည်လား။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရဲဘော် လီလီ” လုနန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနမှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်မ ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ပါ။ ရှင့်ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနမှာပဲ အလုပ်လုပ်ချင်ပါတယ်။ ရှန့်လန် အတွက်ကတော့ သူ ပုံမှန်ကျောင်းတက်ပြီး ဆရာ၊ ဆရာမတွေဆီကနေ သင်ယူသင့်ပါတယ်။ အဲ့ဒါက ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုကောင်းပါတယ်။”

လီလီသည် လုနန် ဤမျှ ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိနိုင်သည့် အရာတစ်ခုကို လုနန် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လက်မခံလိုရသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ရှန့်လန်သည် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး ဆိုဖာထဲသို့ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ အန်တီ လုက သူမကို မသင်ပေးချင်မှန်း သူမနားလည်လိုက်ပြီး သူမသည် ချစ်စရာမကောင်းသောကြောင့်ဟု ယူဆကာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

လုနန်သည် ကလေးမလေး၏ ခံစားချက်ကို သိလိုက်သည်။ သူမသည် ရှန့်လန်ကို မမုန်းပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် ထိုသွက်လက်သော မိန်းကလေးကို အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ စားပွဲပေါ်မှ သကြားလုံးတစ်ဆုပ်ကို ယူကာ ရှန့်လန်ကို ပေးလိုက်သည်။

“ရော့၊ ဒီသကြားလုံးတွေ ယူလိုက်။ အန်တီက မင်းရဲ့ဆရာမ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အချိန်မရွေး လာလည်လို့ရတယ်။”

ရှန့်လန်၏ မျက်နှာသည် ဝင်းပသွားပြီး သကြားလုံးကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။

လီလီ၏ မျက်နှာအမူအရာ နူးညံ့သွားသည်။ လုနန်သည် ရှန့်လန်ကို လက်ခံရန် မလိုလားကြောင်း မြင်သောအခါ သူမကို ဖိအားပေးခြင်းသည် အကျိုးမရှိဟု သိလိုက်ရသည်။ အတင်းအကျပ်လုပ်လျှင် မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပြီး အကယ်၍ သူမ၏သမီးကို လုနန်နှင့်အတူ နေခိုင်းပါက သင်ယူခွင့်ရမည့်အစား ဆိုးရွားတာတစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

လီလီသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ ဤသည်ကို နားလည်သွားသည်နှင့် သူမ၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“အစ်မက ညီမလေး လုက ကလေးတွေကို သဘောကျပြီး ဆရာမဖြစ်ချင်တယ်လို့ ထင်လို့ ရှန့်လန်ကို ခေါ်ပြီး လာနှောင့်ယှက်မိတာ။ အစ်မ နားလည်မှုလွဲသွားပုံပဲ။ ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်ကြရအောင်။”

လုနန်သည် ထိုအတွေးများကို လက်လွှတ်လိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လီလီနှင့် ရှန့်လန်တို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လုနန်သည် ရက်အနည်းငယ်အကြာက သူမပြုလုပ်ထားသော ပန်းမုန့်များနှင့် နှင်းဆီမုန့်များကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။ သူတို့က ဝက်အူချောင်းနီကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူလာခဲ့သောကြောင့် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ခြင်းသည် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက သူတို့မိသားစုသည် ပန်းမုန့်များ၊ နှင်းဆီသကြားလုံးများ၊ နှင်းဆီမုန့်များ၊ နှင်းဆီယိုနှင့် နှင်းဆီဆန်ပြုတ်ကဲ့သို့သော ပန်းများဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အစားအစာများကို အလွန်အကျွံ စားသုံးနေခဲ့သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စားသုံးပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ထိုအရသာများကို အနည်းငယ် ငြီးငွေ့လာသောကြောင့် အခြားသူများကို မျှဝေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။

လီလီသည် ရှန့်လန်နှင့်အတူ မပြန်မီ ကျေးဇူးတင်စကားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောကြားခဲ့သည်။

အန်တီဝူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ခြေအိတ်များ ထိုးနေခဲ့ပြီး လုနန်နှင့် လီလီ တို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် သူမက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“မိခင်တစ်ယောက်က သူ့သမီးကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုဆက်ဆံနိုင်ရတာလဲ။ သူ့သမီးကို ငါတို့အိမ်ကို အလုပ်လုပ်ဖို့ လွှတ်တာကို ဒါရိုက်တာလန်ကရော သိရဲ့လား။”

လုနန်သည် စိတ်ထဲတွင် လီလီက ငတုံးမဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမ တကယ်ပင် သူမ၏သမီးကို လွှတ်လိုက်ရင်တောင် သူမတို့က တကယ်ပင် ကလေးမတစ်ဦးကို အလုပ်ခိုင်းမည်မို့လို့လား။

လီလီသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း သူမသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်နိုင်ပြီး အခြားသူများကို မည်သို့သက်ရောက်နိုင်သည်ကို မစဉ်းစားဘဲ သူမ၏ အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ အမြဲတမ်း စဉ်းစားတတ်သည်။

လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာလန်ကတော့ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ငြင်းလိုက်ပြီးပြီ။ ခုချိန်ကစပြီး ဒီကိစ္စကို မဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ကြရအောင်။”

အန်တီဝူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်စကားတစ်ခုခု ပြောမည်အပြုတွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများနှင့်အတူ မီးရှူးမီးပန်းများနှင့် ဗုံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အခုချိန်မှာ ယန်ကယ်ကပွဲလား။ ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ နှစ်သစ်ကူးက တော်တော်ကြာနေပြီကို” အန်တီဝူ နားမလည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကယ်သည် နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း မြောက်ပိုင်းတရုတ်ရိုးရာ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း စစ်တပ်တွင် မြောက်ပိုင်းသားများစွာ ရှိသောကြောင့် သူတို့သည်လည်း ဖျော်ဖြေပွဲများ စီစဉ်ကြသည်။

ရုတ်တရက် လုနန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ “သူတို့ ပြန်လာကြပြီ!”

အန်တီဝူက မေးလိုက်သည်။ “ပြန်လာပြီ ဟုတ်လား။ သမက် ပြန်လာပြီလို့ ပြောတာလား။”

လုနန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ထွက်ရန် အပေါ်အင်္ကျီကို အမြန်ဝတ်လိုက်သည်။

အန်တီဝူက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို သွားကြိုကြရအောင်။ တစ်ခုခု ယူသွားရမလား။ ကံမကောင်းတာတွေ ဖယ်ထုတ်ဖို့ ရှောက်ရွက်လိုမျိုး ယူသွားရမလား။”

“အဲ့ဒါက အယူသီးတာပဲ။ အိမ်မှာပဲ လုပ်ကြရအောင်၊ ကျွန်မတို့ ဘာမှယူသွားစရာမလိုဘူး။ လာပါ၊ ဘာမှယူသွားစရာမလိုဘူး။” လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သောအခါ စစ်တပ်ဇနီးများစွာ တောင်များဆီသို့ ထွက်သွားနေသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ လုနန်နှင့် အန်တီဝူတို့သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် စည်ကားနေပြီး ယူနီဖောင်းဝတ် စစ်သားများ အိမ်ပြန်လာကြသည်။ ဇနီးများသည် သူတို့၏ ခင်ပွန်းများကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ဖက်ကြပြီး ပျော်ရွှင်မှုမျက်ရည်များ စီးကျနေစဉ် ကလေးများကို သူတို့၏ ဖခင်များက လက်မောင်းပေါ်သို့ ပင့်တင်ကြသည်။

ခင်ပွန်းများ မပြန်လာသေးသော ဇနီးများသည် သူတို့ကို လွဲချော်သွားမည် သို့မဟုတ် သတင်းဆိုးကြားရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ လူအုပ်ထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး ရှာဖွေနေကြသည်။

လုနန်သည် လူအုပ်ထဲတွင် လျှောက်သွားသော်လည်း ဘာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ လွှမ်းမိုးလာစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ပခုံးကို နောက်မှ ပုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အံ့အားတသင့် လှည့်ကြည့်ရာ ဒါရိုက်တာလန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သနားကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ဒါရိုက်တာလန်က ပြောလိုက်သည်။

“လုနန်၊ မင်း အိမ်ပြန်သင့်ပြီ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးဖေး ပြန်မလာသေးဘူး။”

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”

လုနန်၏ အသံသည် နာကျင်နေပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဒါရိုက်တာလန် ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမထုတ်ဖော်ပြောကြားမည့် သတင်းဆိုးကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ဒါရိုက်တာလန်က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးဖေး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူ ဒဏ်ရာနည်းနည်းရသွားပြီး ဆေးရုံမှာ နားနေတာပါ။ မင်း အိမ်ပြန်ပြီး စောင့်နေသင့်တယ်…”

လုနန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ “သူ ဘယ်ဆေးရုံမှာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို သွားတွေ့ချင်တယ်။ သူ့ဇနီးအနေနဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို ပြုစုသင့်တယ်။”

ဒါရိုက်တာလန်က တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ “ရှောင်လု မင်း သိထားရမယ့် နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်…”

ထိုနေ့လည်ခင်းတွင် လုနန်သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ ဖေးကျန့်၊ ရှန့်ကျီမင်တို့နှင့်အတူ ဖေးကျီအန်းကိုတွေ့ရန် မြို့ဆေးရုံသို့ ကားဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ အန်တီဝူသည် ရှောင်ဟွိုက်နှင့် ရှောင်ရှတို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် အိမ်တွင် နေခဲ့သည်။

ခရီးတစ်လျှောက်လုံး လုနန်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လေးလံနေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်က သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဖေ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူက အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံဖူးတယ်။ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်တုန်းက သူ တစ်ခါ ဆေးရုံတက်ခဲ့ရပြီး ဆရာဝန်တွေကတောင် အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေလို့ သတိပေးစာထုတ်ခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တယ်။ သေမင်းကတောင် သူ့ကို ခေါ်သွားလို့မရခဲ့ဘူး"

ဖေးကျန့်သည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လုနန်ကို စိတ်အေးစေရန် ကြိုးစားနေရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကိုယ်သူလည်း နှစ်သိမ့်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လုနန် ဒါရိုက်တာလန်၏ စကားများကို စဥ်းစားမိပြီး မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒါကို ပြောပြရမှာတော့ စိတ်မကောင်းပေမဲ့ မင်း စိတ်ကိုကြံ့ကြံ့ခံထားရမယ်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးဖေးက စစ်မြေပြင်မှာ ဗုံးပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တာ၊ သူ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီး မင်းအပါအဝင် လူတိုင်းကို မေ့သွားခဲ့တယ်"

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးဖေးက သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးမှုကို အရမ်းကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာ ဘယ်သူမှ သူ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားတာကို မသိခဲ့ဘူး။ သူက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ကနေတောင် သူ့ရဲ့တာဝန်တွေကို ပုံမှန်အတိုင်း ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ အကယ်၍သာ သူက အန္တရာယ်မရှိတော့ဘူးလို့ အတည်ပြုပြီး သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးမှုအမှန်တရားကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ခုထိတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဆရာဝန်တွေတောင် သူ ဘယ်တော့ပြန်မှတ်မိမလဲဆိုတာ မသိဘူး"

မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးခြင်း… မိသားစုကို မေ့သွားခြင်း၊ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို မေ့သွားခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ သူမကိုလည်း မေ့သွားခဲ့သည်လော။

ကားသည် ဆေးရုံအဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး လုနန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် က သူမကို ကားထဲမှ ဆွဲထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လာပါ၊ ဘာလို့ ဒီတိုင်း ရပ်နေတာလဲ။ အဘိုးကြီးကို အမြန်ဆုံး မတွေ့ချင်ဘူးလား"

လုနန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာလန်က ငါ့ကို ပြောတယ်၊ နင့်အဖေက ဗုံးပေါက်ကွဲမှုကြောင့် မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားတယ်တဲ့"

ဖေးကျန့် ကြက်သေသေသွားပြီး အလန့်တကြား မေးလိုက်သည်။ "သူက သူ့ရဲ့သားအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

လုနန် သူ့ကို မျက်ဖြူလှန်လိုက်မိတော့သည်။ "နင်ကရော ဘယ်လိုထင်လို့လဲ"

ဖေးကျန့် သည် လုနန်၏ အစောပိုင်းက တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို ပြန်သတိရသွားပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခန့်မှန်းမေးလိုက်သည်။

"သူ ခင်ဗျားကို မေ့သွားမှာ စိုးရိမ်နေတာလား"

ရှန့်ကျီမင်သည် ဖေးကျန့်ကို ခေါင်းခါပြပြီး ထိုမျှပွင့်လင်းစွာ မပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် ဖေးကျန့်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်တောင် မကြောက်ရင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ"