အခန်း (၁၂၀)

လုနန်သည် ဖေးကျန့်အား တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ပြီး၊ သူက ထိုအချစ်ကို ပြန်တုံ့ပြန်တော့မည့်အချိန်တွင် ထိုသူက ရုတ်တရက် မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ကြောင်း မပြောပြနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သူ့ကို ချစ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် အစိတ်အပိုင်းငယ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပို၍ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မလိုလားမှုတို့ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ နောက်ဘာဆက်လုပ်သင့်သနည်း။ အကယ်၍ ဖေးကျီအန်းက သူမကို မေ့သွားပြီး သူမကို မျက်နှာသာမပေးတော့ပါက၊ သူမ ထိုနောက်ဆုံးခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းနိုင်ပါဦးမည်လား။

လုနန်သည် သူမ မလှမ်းနိုင်လောက်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် သူမကိုယ်သူမအတွက်သာမက မှတ်ဉာဏ်မဆုံးရှုံးသေးသော ဖေးကျီအန်းအတွက်ပါ စိတ်ပျက်အားငယ်နေမိသည်။

သူတို့သည် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးတော့သည်။ သူမနှင့် ဖေးကျီအန်း ကြားတွင် ခြေတစ်လှမ်းသာ ခြားနားတော့သည်။

သူမ ထိုနောက်ဆုံးခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းတော့မည့်အချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းက ရုတ်တရက် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမကို ခက်ခဲသော အခြေအနေတစ်ခုတွင် ထားခဲ့သည်။

လုနန် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

အခြေအနေက ဖြစ်ပျက်ပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ မည်မျှပင် စိတ်ပျက်နေပါစေ၊ ဘာမှလုပ်၍မရနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် တံတားထိပ်သို့ရောက်လျှင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရင်း တစ်လှမ်းချင်းစီသာ လှမ်းနိုင်တော့သည်။

ရှန့်ကျီမင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး၊ လုနန်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကမ်းပေးတော့မည့် သူ၏လက်သည် နောက်ပြန်ကျသွားသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ဖေးကျီအန်း၏ တာဝန်ခံဆရာဝန်ရုံးခန်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းပြီး သူ့အခြေအနေကို သိရှိပြီးနောက် သူ့ဆေးရုံခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လုနန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်သွားပြီး၊ အောက်ထပ်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သော သူမ၏ ပုံစံနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် သူမ၏ လျင်မြန်သော ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ မိထွေးတစ်ယောက်အနေနှင့် သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာကောင်းပြီး၊ သူ ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်တစ်ခုကို သင်ယူလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အရင်ဆုံး ဝင်သွားလိုက်သည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာတောင် သိရဲ့လား။ တံခါးမခေါက်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်း ဝင်လာရတာလဲ"

ဆေးရုံခန်းအတွင်းတွင် သူနာပြုဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဖေးကျန့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားဘက်သို့ လှည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ဖေး၊ ကျွန်မ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်လောက်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဖေးကျန့် - “…”

'မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်။ အဘိုးကြီးက ဖောက်ပြန်နေတာလား။'

လုနန်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

သူနာပြုသည် သူတို့သုံးဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့အားလုံး..."

ဖေးကျန့်က စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "‘ခင်ဗျားတို့အားလုံး’ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့က ‘အကြီးအကဲ ဖေး’ ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ"

လုနန်သည် ဖေးကျန့်နှင့် သူနာပြုတို့၏ အငြင်းပွားမှုကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် ဆေးရုံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ သူ၏စစ်ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ခေါင်းတွင် ပတ်တီးတစ်ခု စည်းထားသည်။ သူသည် တည့်တည့်မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပိန်ကျသွားကာ သူ၏လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏လက်ဖမိုးတွင် ဆေးကပ်တိပ်တစ်ခု ကပ်ထားသော်လည်း သူ စာဖတ်နေခြင်းမရှိပေ။ သူသည် အတွေးနယ်ချဲ့နေပုံရပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အသံ ကြားသော်လည်း သူ ခေါင်းလှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ရသည်ကို နှစ်သက်ပုံရသည်။ လုနန် တွေ့ကရာ အတွေးတစ်ခု တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် လုနန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက စူးစိုက်ကြည့်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသောအခါ သူ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ဖေးကျီအန်းက ဦးစွာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

လုနန် မျက်လွှာချလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ဖေးကျန့်သည် သူနာပြုနှင့် စိတ်မရှည်စွာ အငြင်းပွားနေပြီး ဖေးကျီအန်း၏ ဘေးသို့ တန်းလျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူနာပြုသည် အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူမ၏အသံမှာ စူးရှသွားသည်။

"အကြီးအကဲ ဖေး မှာ သားရှိတယ်!? ရှင်က သူ့သား!?"

ဖေးကျန့် မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။ ဤသူနာပြု၏ ရည်ရွယ်ချက်များက အလွန်သိသာလွန်းနေသည်။ သူသည် မထင်မှတ်ဘဲ ပေါ်လာပြီး သူ့မိထွေးနေရာကို ဝင်ယူချင်သော အမျိုးသမီးများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ငယ်စဥ်က အဘိုးကြီး ဆေးရုံတက်သောအခါ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သော သူနာပြုသည် ဒီတစ်ယောက်ထက် များစွာသာလွန်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုသူနာပြုသည် ဤမျှ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုမရှိခဲ့ပေ။

ဖေးကျန့်က လုနန်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်တော့်အဖေမှာ သားတစ်ယောက်ပဲရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ ဇနီးလည်းရှိတယ်။ ခင်ဗျားနောက်က အမျိုးသမီးက သူ့ဇနီးပဲ"

ဖေးကျန့်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖေးကျီအန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သူနာပြု၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ဤအကြီးအကဲ ဖေးသည် သူမ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သောသူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခွင့်ရရန် သူမသည် နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်တွင် သူနာပြုမှူးကြီးနှင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထမင်းစားခဲ့ရသည်။ သူမ အလုပ်စဝင်သည်မှာ မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်ပြီး ယခုမူ သူ၏သားနှင့် ဇနီးသည်တို့ မထင်မှတ်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

သို့သော်လည်း ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသော ဝါရင့်သူနာပြုတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှု၊ ရုပ်ရည်၊ မိသားစုနောက်ခံနှင့် ပညာအရည်အချင်းတို့ကို ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားမည်သည့်အမျိုးသမီးကိုမဆို ရှုံးနိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

စိတ်ပူစရာမလိုပေ။ အကြီးအကဲ ဖေး၏သားသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူ၏ဇနီးသည်သည် အသက်ကြီးပြီး ရုပ်ဆိုးသော၊ မျက်နှာဝါကြန့်ကြန့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။ သူမနှင့် ဘာများ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

သူတို့ အတူတကွ ရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အကြီးအကဲ ဖေးသည် သူမနှင့် ထိုမျက်နှာဝါကြန့်ကြန့်အမျိုးသမီးကြားမှ သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားမှုကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။ ဟွန့်…

ယုံကြည်မှုအသစ်များဖြင့် သူနာပြုသည် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“…”

'ကျစ်၊ သူမက ဒီလိုရုပ်ရည်မျိုးရှိတဲ့တစ်ယောက်ထံမှာ တကယ်ပဲ အရေးနိမ့်ရတော့မှာလား။' သူနာပြုသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

'ထိတ်လန့်စရာမလိုပေ။ အခြားအမျိုးသမီးက ပို၍ဆွဲဆောင်မှုရှိရုံပဲ မဟုတ်ပါလား။'

'ဖြစ်နိုင်သည်က... သူမမှာ ယဥ်ကျေးမှုနှင့် အမူအကျင့်ကောင်းတွေ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား?'

လှပသောမျက်နှာတစ်ခုတည်းရှိပြီး အနှစ်သာရ မရှိပါက ရေရှည်တည်တံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ဖေးကျန့်က ပြောလိုက်သည်။ "တွေ့လား။ ခင်ဗျား ခုထိ မသွားသေးဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့က မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲလုပ်နေတာ၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ"

သူနာပြုသည် ဖေးကျန့်၏ မယဥ်ကျေးသော လေသံကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ၊ သူတို့ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်"

ဖေးကျန့် - “…”

ဖေးကျီအန်းသည် သူကိုင်ထားသော စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျန်း၊ ကျွန်တော့်သားက ဘာများ မှားပြောလိုက်လို့လဲ။ ခင်ဗျား ရှင်းပြနိုင်ရင်၊ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိရင် ကျွန်တော် သူ့ကိုယ်စား တောင်းပန်ပါ့မယ်"

သူနာပြု - “…” ကျွန်မမျိုးရိုးနာမည်ကဝမ် ပါ၊ ကျန်း မဟုတ်ဘူး!

သူနာပြုဝမ် အတွက် ပို၍စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ ဒါသည် အကြီးအကဲ ဖေးက သူမအား ဤမျှစကားများများပြောဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ပြောရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ သူ၏သားကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်နေသည်။

သူမ ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ သူမ နေချင်သော်လည်း သူ၏သားက သူမကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်ဟုလား။

သို့မဟုတ် သူ၏သားက သူမအပေါ် ရိုင်းစိုင်းခဲ့သည်ဟုလား။

သူနာပြု၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။

သူနာပြု စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးကျီအန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်သား မှန်တယ်လို့ထင်ရင် ထွက်သွားပေးပါ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို သွားပြောလိုက်ပါ၊ ရှောင်ကျိုးမနက်ဖြန် ပြန်လာလို့ရပြီ၊ သူနာပြု ကျန်း လည်း လာစရာမလိုတော့ဘူးလို့"

ဖေးကျန့် သည် သူနာပြုကို အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြားတယ်မလား။ ခင်ဗျား သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတော့"

သူနာပြုဝမ်၏ မျက်နှာသည် ဆေးရောင်စုံပန်းကန်ပြား မှောက်ကျသွားသကဲ့သို့ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၌ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် သူနာပြုမှူးကြီးကို ဧည့်ခံရန် ငွေများစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသည်ကို နောင်တရသွားသည်။ သူမ ဒေါသထွက်ကာ ရန်တွေ့ချင်သော်လည်း ဒီမိသားစုကို မထိပါးရဲပေ။ ဖေးကျန့် ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူမသည် အခန်းထဲမှ ရှုံးနိမ့်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က ဖေးကျီအန်းကို လက်မထောင်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဖေ တကယ်တော်တယ်။ အဖေက စကားလုံးတွေနဲ့ ဒီလောက် ထက်မြက်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး"

လုနန်သည် သူနာပြု ညည်းတွားစပြုကတည်းက လက်ပိုက်ကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူနာပြုထံမှ ရန်လိုမှုကို သူမ ခံစားမိနိုင်သည်၊ အမျိုးသမီးများသည် ထိုသို့သောအရာများကို ကောင်းစွာနားလည်ကြသည်။

ဝိုး၊ သူမ အိမ်တွင် သူ၏လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေစဥ်၊ ဖေးကျီအန်းက ဤနေရာတွင် ရင်ခုန်စရာစိတ်ဝင်စားမှုတစ်ခု ရရှိနေပြီး၊ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်းကို အကြောင်းပြကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တိုးတက်ခွင့်ပြုနေခဲ့သည်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူနာပြု ထွက်သွားသည့်တိုင်အောင် အကြည့်မလွှဲခဲ့ပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့် သည် သူ့ဖခင်နှင့် မိထွေးကြားတွင် တစ်လှည့်စီ ကြည့်ရင်း ဤရှုပ်ထွေးသော ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားရသည်မှာ ခေါင်းကိုက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖေးကျန့် ချောင်းနှစ်ချက်ဆိုးလိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ အဖေ၊ ကျွန်တော်က အဖေ့ရဲ့သား ဖေးကျန့် ပါ။ အဖေ ဒါကို လက်ခံနိုင်တယ်မလား"

"ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်" ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ကုလားထိုင်လက်တန်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ရင်း၊ သူဌေးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ငါနဲ့ အရမ်းတူတယ်"

ဖေးကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လုနန်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ သူ့နာမည်က လုနန် တဲ့။ သူက အဖေ့ရဲ့ဇနီးပါ။ အဖေ သူ့ကို မှတ်မိနိုင်လား"

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ အကြည့်နှင့် တစ်ဖန်ပြန်ဆုံမိသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်အခြေအနေသည် ရှင်းပြမရနိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်တောက်ပလာခဲ့သည်။

ထူးဆန်းလှသည်။ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်လုံးချင်းဆုံမိကတည်းက သူ၏နှလုံးသည် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ခုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏နှလုံးကို လက်ဖြင့်ဖိထားချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ သူ၏နှလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်အထိ တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေစေခဲ့သည်။

"ဦးလေး၊ ကျွန်တော်က ရှန့်ကျီမင်ပါ၊ ဖေးကျန့် ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ" ရှန့်ကျီမင်သည် ဖေးကျန့်ကို သူ၏ "ဝမ်းကွဲ" ဟု မခေါ်ဘဲ ဖေးကျန့်၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအဖြစ်သာ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤကောင်လေးသည် အတော်လေး ပါးနပ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ရှန့်ကျီမင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟယ်လို"

"အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ"

ဖေးကျန့် ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဆရာဝန်ကို တစ်ခုခုမေးဖို့ မေ့သွားတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ခဏလောက် စကားပြောနှင့်ကြ၊ ကျွန်တော် ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်"

သူသည် ရှန့်ကျီမင်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ဖလှယ်လိုက်ပြီး၊ ရှန့်ကျီမင် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရတယ်၊ ကျွန်တော် ဖေးကျန့် နဲ့ လိုက်သွားမယ်"

သူတို့နှစ်ဦး ဆေးရုံခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြပြီး အတွင်းတွင် လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုနန်သည် ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ ဖေးကျီအန်းကို ကြည့်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

လုနန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်သောအခါ သူ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ဖတ်နေဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သူ စာဖတ်ခြင်းတွင် စိတ်ဝင်တစားဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုနန်သည် ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ စာဖတ်ရန် အချိန်ရှာနိုင်သေးသည့်အတွက် ဒေါသထွက်ပြီး သူမအပေါ် သူ၏သဘောထားသည် သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့စဥ်ကကဲ့သို့ အေးစက်စက်နှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးသည့်အတွက် စိတ်ပျက်မိသည်။

ဆေးရုံခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်မှုကို သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် လုနန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှင်းလင်းရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်းသည် သူမအပေါ် သူ၏သဘောထားကို အခုလို ပြောင်းလဲသွားစေသည်ဟု သူမ နားလည်သော်လည်း ဒီအဖြစ်မှန်ကို ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ သူမအတွက် လက်ခံရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

ဥယျာဉ်သို့ အဝေးကြီး လျှောက်သွားရင်း လုနန်သည် သူမ၏ခြေရင်းမှ ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးကို ကန်လိုက်ပြီး ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမမေးကို လက်ဖြင့်ထောက်ရင်း စဥ်းစားနေခဲ့သည်။

ဆရာဝန်က ဖေးကျီအန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်းသည် ယာယီဖြစ်သော်လည်း သူ၏အတိတ်ကို ဘယ်တော့ပြန်မှတ်မိမည်မှာ မသေချာကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူသည် မနက်ဖြန်တွင် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်သလို သူ၏တစ်သက်တာတွင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရရှိနိုင်တော့သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အကယ်၍ သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်မမှတ်မိခဲ့လျှင်ကော။ သူမ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

လုနန်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်းက အရာအားလုံးကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ အဘယ်ကြောင့် မေ့ပစ်သင့်သနည်း။

သူတို့၏အတိတ်ကို မှတ်မိနေရမည့်သူမှာ သူမတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သင့်လား။

သူမသည် သူမ၏ အတွေးများကို စိတ်ထဲမှသာ ထုတ်ဖော်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမ သတိမထားမိဘဲ အသံထွက် ပြောလိုက်မိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ညင်သာသောလေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားပြီး၊ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ဘေးရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လုနန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖေးကျီအန်းက သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း စိတ်ပျက်နေတယ်ဆိုရင်၊ ကိုယ်တို့ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကိုယ့်ကို ပြောပြပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တို့ အစကနေ ပြန်စလို့ရတယ်"

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာ"

"နှာဘူး လူအိုကြီး!"

ဖေးကျီအန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပုံရသည်။ "?? "

သူ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ လုနန် သတ္တိရှိလာသည်။ သူ အစကနေ ပြန်စချင်တယ် ဟုတ်လား။

သူမ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကာ သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူမလက်များကို သူ့လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျင်မြန်စွာ နမ်းလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်း ကြက်သေသေသွားပြီး လုနန်ကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် သူ့တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပုံရပြီး ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ သူ့လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်သည်။

ဤအပြုအမူကြောင့် ဖေးကျီအန်း လုံးဝ ကြက်သေသေသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းကာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

သစ်ပင်များပေါ်တွင် ငှက်ကလေးများက သာယာစွာ မြည်ကြွေးနေကြပြီး၊ သစ်ရိပ်သည် အပြင်လူများ၏ အမြင်ကို ကာဆီးပေးထားသည်။ ညင်သာသော နွေဦးလေပြေထဲတွင်၊ ဆူညံသံများနှင့် အလှမ်းဝေးသော ဆိတ်ငြိမ်သည့် ခုံတန်းပေါ်တွင် ချောမောသော အမျိုးသားသည် လှပသော အမျိုးသမီးကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။

သစ်ပင်များပေါ်မှ ငှက်များသည် အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်သွားကြသည်၊ တစ်ကိုယ်တည်းငှက်များသည် စုံတွဲများ သူတို့၏အချစ်ကို ပြသနေသည်ကို မြင်ရမှာ မုန်းတီးကြသည်။

လုနန်သည် သူ့ကို စိတ်တိုစွာဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကို ကျွန်မ ပြောပြတာကို ရှင် နားထောင်ချင်တယ် မဟုတ်လား။ ရှင် အစကနေ ပြန်စချင်တယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်မ အသင့်ပဲ"

ဖေးကျီအန်း - “…” သူ့ဇနီးသည်က အတော်လေး ထူးခြားပုံရသည်။