ကျွန်တော့်ဘဝဇာတ်ကြောင်း

လောက၌ လူနှစ်မျိုးရှိသည်။ တစ်မျိုးမှာ မိမိအသက်အိုးအိမ်နှင့် ကောင်းကျိုးကို ရှေးရှုသူ။ နောက်တစ်မျိုးမှာ သူတစ်ပါး‌ ကောင်းကျိုးကို မိမိအကျိုးထက် ပို မြတ်နိုးသူ။ လျူကျင်းသည် ဒုတိယလူစားမျိုး ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံသူတို့၏ လောက၌ ဓားသည် ဆေးထက် မြတ်သယောင်ထင်ရ၏။ အင်အားသည် တရားထက် မြင့်သယောင်ထင်ရ၏။ အားနည်းသူ၏ စကားကို မည်သူမျှ နားမထောင်ကြ။ သို့သော် လျူကျင်းကား ထိုအယူအဆအထင်အမြင်တို့ကို လက်မခံ။ သူ၏ ဖခင်ကဲ့သို့ လူနာကို ကုသပေးသော သမားတော်တပါး ဖြစ်လာရန်သည်သာ သူ့ဆန္ဒဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ကံကြမ္မာဟူသည် လူ၏ဆန္ဒကို မေးမြန်း၍ လာတတ်သောအရာ မဟုတ်။ ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်တို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးလွှမ်းခြင်းခံထားရသော လျှို့ဝှက်ချက်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ အင်အားကြီး ဂိုဏ်းများ၊ ရှေးဟောင်း အမွေအနှစ်များ၊ အာဏာနှင့် အာဃာတတို့ ရောယှက်နေသော ကျင့်ကြံလောကသည် သူ့ကို လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးတော့။ မတိုက်လိုသောသူသည် တိုက်ရ၏။ မသတ်လိုသောသူသည် ဓားကို ဆွဲရ၏။ သို့ရာတွင် လျူကျင်းသည် မိမိ၏ နှလုံးသားကို မပြောင်းလဲ။ သူသည် ဓားကိုင်၍ လူသတ်ရန် မကျင့်ကြံ။ မိမိ ချစ်မြတ်နိုးသူတို့ကို ကာကွယ်ရန် ကျင့်ကြံ၏။ အသက်ကို နုတ်ယူနိုင်သော အင်အားထက်၊ အသက်ကို ဆက်ပေးနိုင်သော လက်တစ်ဖက်သည် ပို၍ မြင့်မြတ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကျင့်ကြံ၏။ ဤကား အင်အားကို လိုက်ရှာသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ဇာတ်လမ်း မဟုတ်။ အင်အားနှင့် သနားကြင်နာမှုတို့ အတူယှဉ်တွဲ ရှင်သန်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြမည့် လူငယ်တစ်ဦး၏ ဇာတ်ကြောင်း ခရီးရှည်ပင် ဖြစ်သည်..။