၁၉၆၀ခုနှစ် ကျွန်းပေါ်၌ သားပေါက်လေးများအား ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း

ချူယောင်း ရောက်လာပြီးသည့်နောက် သူမ အကောင်းဆုံးမိသားစုဝင်တွေနဲ့ တွေ့ခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ရန်ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် တစ်ခါမှ ရန်မတွေ့ခဲ့။ အစကတော့ တစ်မိသားစုလုံး ချူယောင်းကို တွေ့တိုင်း ရန်ရှာချင်ကြသည်။ နောက်တော့ ချူယောင်းကို မြင်လျှင် ပြသာနာမရှာရဲတော့ပေ။ ကျီမိသားစု ချူယောင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံကြသည်မှာ ကျီနန်ဖုန်း၏ အစ်မကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ကျီနန်ဖုန်း၏ အစ်မမီးဖွားရင်း ဆုံးပါးပြီး ကလေးများစွာ ထားခဲ့သည်။ ချူယောင်း ဂရုမစိုက်ပဲ ကလေးတွေကို ပစ်ထားချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးကျတော့ သူမလျစ်လျူမရှုနိုင်ဘဲ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီးအတူတူနေဖြစ်သွားသည်။ မူလပိုင်ရှင်၏မိသားစုမှ မောင်အငယ်အပါအဝင် စုစုပေါင်း ကလေး၄ယောက်ရှိသည်ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် မိခင်မဖြစ်ခင်မှာပင် ချူယောင်း မိခင်တစ်ယောက်၏ အခက်အခဲများကို ကြုံတွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း သူမကျင့်သားရလာပြီးသည့်နောက် သူမ၏အရှက်မရှိသော ယောင်္ကျားနှင့် ပြန်ဆုံခဲ့သည်။ အရှက်မရှိသော ယောင်္ကျားက သူတို့ကို စစ်တပ်နှင့် ကျွန်းပေါ်မှာ နေဖို့ ခေါ်သွားသည်။ သူမ ကျွန်းပေါ်မှာ ဘဝက မလွယ်ကူလောက်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်းပေါ်က အလွန်ပျော်စရာကောင်းပြီး ပင်လယ်စာပေါင်းစုံ ရှိသည်။ ခုတလော ခေါင်းဆောင်ကျီထက် သုံးဆလောက်ဝသော ခေါင်းဆောင်ကျီ၏ ဇနီးအကြောင်း၊ ခေါင်းဆောင်ကျီက မိန်းမလှလေးတွေကို အထင်သေးပြီး ထိုမိန်းမကိုသာ တန်းတန်းစွဲနေသည့်အကြောင်း စကားဝိုင်းထဲဆွေးနွေးကြသည်မှာ ရေပန်းစားနေကြသည်။ သူမက မနက်ဘက် မထနိုင်၊ ဟင်းလည်းမချက်မှာ စိုးရိမ်ရသည်။ သူမ ဘဝက ကံကောင်းလှသည်ဟု ထင်မိကြသည်။ ဒါပေမယ့် မကြာခင် သူမက ပိုပို လှလာပြီး အစက ထင်ထားသလောက် သူမက မပျင်းရိကြောင်း၊ သူမ ဟင်းချက်ကောင်းသည့်အကြောင်း သူတို့ သိလာကြသည်။ မိသားစုက ကလေးတွေက သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာနောက် ပါသွားကြသည်။ ပြီးတော့ မျက်နှာတန်ဖိုးကလည်း အလွန်မြင့်မားသည်။ ယုန် ဒါမှမဟုတ် ငှက် ဖမ်းမိစေကာမူ မည်သူကမှ မနာလိုမဖြစ်ရဲကြပါ။ ကျီနန်ဖုန်း သူ၏ကံကောင်းမှုကို သူကိုယ်တိုင်သာ မနာလိုဖြစ်မိမည်ဖြစ်သည်။